Каенанамның биш баласы бар иде, ләкин авырганда аны килене генә карады

Без, кызлар, әти-әни йортыннан үз гаиләбезне корырга чыгып китәбез. Кемдер яшьли аерым яши башлый, кемдер ирнең әти-әнисе белән кала. Ләкин сөйгән кешеңнең ата-анасын санга сукмаска, хөрмәт итмәскә уйлыйсың икән, нигә соң аңа кияүгә чыгарга? Һәрбер әти-әни үз баласына акыллы, тәүфыйклы килен телидер. Ә айлар буе хәл белмичә, картайган көнендә баласының йөзен күрмичә, тәрәзәдән юл көтеп утырыр өчен генә үстерми бит алар баланы! Без, киленнәр, беренче булып хәл белергә, үз балаларыбызга да кечкенәдән үк хөрмәт күрсәтергә өйрәтеп үстерергә тиеш. Балалар бит безнең көзгебез, без нәрсә эшлибез – алар да шуны кабатлаячак.

Минем үземнең ике улым үсеп килә, кызым юк.

Хәзерге язмаларны укыйм да, күңелне курку чорнап ала: картайган көнемдә ниләр язылгандыр маңгаема? Хәзерге яшьләргә барыннан да элек акча, фатир, машина кирәк. Ә без тормышны ир белән култыгышып, бергә эшләп, үз көчебез белән тергездек.

Үз тәҗрибәмнән чыгып әйтәм. Каенанам беренче көннән үк мине яратмады. Еламаган көнем калмагандыр, ләкин иремә моны сиздермәдем. Эштән кайтуына берни булмагандай елмаеп каршы ала идем. Каенанага да бер тапкыр да сүз кайтарганым булмады – тәрбиям шундый иде.

Соңрак аерым чыктык.

Каенана картайды, чирли башлады. Ничек уйлыйсыз, аны кем карады? Әлбәттә, шул «алама» килен белән улы. Биш бала үстереп тә, ул авырып ятканда башка балалары хәлен белергә дә килмәде... Каенанам ахырдан кемнең кем икәнен аңлады, ялгышканын таныды, миннән дә әйбәт кеше булмаганын күрде. Рәхмәт сүзләрен кызганмады, урыны җәннәттә булсын! Бу куркыныч хәл бит: ул сине тудырган, гомер биргән, кеше иткән әниең, ә син аның хәлен дә белмисең...