«Төшемә кергәндә дә елмаеп керә. Шул чакта күңелем тынычланып кала»

Киресенчә, йөрәгендәге сагышны кешеләргә ярдәм итүгә, игелек кылуга әйләндергән.

— Мин кешеләргә ярдәм итүдән үземә көч табам. Берәүгә файдам тисә, күңелем тынычлана. Бу хисне аңлатып бетерү мөмкин түгел, — ди ул.

Бүген Фәүзия апаның өе бер игелек учагы. Биредә атна саен волонтерлар җыела. Аларны махсус хәрби операциядәге егетләргә күңел җылысы белән әзерләнгән ярдәм юллау дигән бер максат берләштерә.

Бер капчык чәйдә әни догасы

Районда махсус хәрби операциядә катнашучы якташларга ярдәм итү буенча күп кенә игелекле эшләр башкарыла. Кемдер гуманитар ярдәм җыя, кемдер маскировка челтәрләре үрә, җылы оекбашлар бәйли, окоп шәмнәре ясый. Ә Фәүзия апа исә үз өендә «Әнием чәе» дигән матур башлангыч башлап җибәргән.

Җәй буе җыелган файдалы үләннәр, киптерелгән җиләк-җимешләр, туган як табигатенең шифалы байлыклары бергә кушылып, махсус чәйләргә әверелә. Бу эшкә аның дуслары, туганнары, күршеләре, элекке хезмәттәшләре, авылдашлары кушылган.

• Кайберәүләрне ул үзе чакырса, хәзер инде кешеләр үзләре: — Кайчан киләбез? Без дә ярдәм итик әле, — дип шалтырата.

Куллар эшли, күңелләр сөйләшә. Чәй капларына үләннәр генә түгел, җылы теләкләр дә салына. Халык көйләре яңгырый, һәркем күңелендә бер генә теләк йөртә, егетләр исән-сау әйләнеп кайтсын. Инде шундый чәйләр тутырылган дистәләгән тартма хәрбиләргә озатылган. Аларның һәрберсе гуманитар йөк ташучылар аша җибәрелеп тора.

— Моны мәшәкатькә санамыйм. Киресенчә, күңелемә рәхәтлек бирә. Мин кешеләрне яратам. Өемнән кеше өзелми. Бергә эшләгәндә вакыт сизелми дә. Кайчак йөзләгән кап чәй әзерләп куйганыбызны да аңламый калабыз, — ди ул.

Алда алар окоп шәмнәре ясарга да ниятлиләр. Моның өчен кирәкле материалларны әзерли башлаганнар инде.

— Без кулдан килгәнне эшлибез. Иң мөһиме — егетләргә файдасы тисен. Дөньялар тынычлансын, балаларыбыз исән-сау өйләренә кайтсын иде, — ди Фәүзия апа. Аның күзләрендә яшь бөртекләре ялтырый. Әмма иреннәрендә һаман да елмаю.

Елмаю артында — зур сабырлык

Фәүзия апаны беренче күрүдә аның тормышында күпме сынау булганын аңлап булмый. Ул һәрвакыт ачык йөзле, матур итеп киенгән, аралашучан. Ләкин аның күңел түрендә еллар дәвамында җыелган авыр хатирәләр саклана. 1956 елның 27 гыйнварында Әлки районы Яңа Үргәагар авылында гаиләдә беренче бала булып дөньяга килгән ул.

Яшьлеге хезмәттә, гаилә җылысында узган. 1976 елда сөйгәне Рамил белән гаилә корганнар. Тормышлары түгәрәкләнгән: уллары Алик, Илнур, Илсур туган. Фәүзия апа белән Рамил абый озак еллар районның «Сельхозтехника» берләшмәсендә хезмәт иткән. Ул склад мөдире, профсоюз рәисе вазифаларын башкарган, ә Рамил абый машина йөрткән. Балалар үскән, тормыш дәвам итә. Әмма язмышның ачы сынаулары алда көткән.

Биш елда — алты югалту

2003 елдан соң Фәүзия апаның тормышында иң ачы көннәр башланган. Башта 41 яшьлек энесен югалткан. Шул ук елны, июнь аенда, 48 яшенә дә җитмәгән тормыш иптәше Рамил абый вафат булган. Әни йөрәгенә иң авыр кайгы газизеңне югалту. 

2004 елда 26 яшьлек улы Алик мәңгелеккә күзләрен йомган. 2009 елда икенче энесен дә җир куенына иңдергән. Күпме сагыш, күпме хәсрәт, барысы да бер кечкенә генә Фәүзия апа йөрәгенә сыйган. Бер-бер артлы килгән югалтулар аның күңелендә тирән эз калдырган. Әмма ул тормышка, кешеләргә булган мәхәббәтен югалтмаган.

— Язмышымдагы сынауларны кабул иттем. Аллаһыга ышану миңа көч бирә. Авыр вакытларда ярдәмне дә шуннан сорадым, — ди ул.

Әни йөрәге һаман көтә

2024 елның 18 мартында Фәүзия апаның йөрәгенә тагын бер авыр сынау килгән. Аның улы Илнур махсус хәрби операциягә китәргә карар кыла. Әни кеше өчен бала белән саубуллашу иң авыр мизгелләрнең берсе.

— Улым, бәлки бармассың? Абыеңның китүен дә бик авыр кичердем. Йөрәк ярасы әле дә төзәлмәгән бит, — дидем аңа, — дип искә ала Фәүзия апа.

Ә Илнур әнисенә тыныч кына җавап бирә:

— Әни, гомерең бетәсе икән, кайда да бетә ул. Син Коръән укыйсың, моны үзең дә беләсең, — ди.

Улы ике тапкыр яраланган, госпитальләрдә дәваланган. Яшьлегендә биергә яратканлыктан, үзенә «Танцор» дигән позывной алган. Махсус хәрби операция зонасының иң авыр юнәлешләрендә хезмәт иткән. Баштарак мотоукчылар бүлегендә булса, соңрак штурмчы буларак күчерелгән. Әнисенә үзенең авырлыкларын сиздермәскә тырышкан.

— Елыйсың икән, миңа күрсәтмә. Башка сиңа берни дә сөйләмим, — дия иде ул, — дип күз яшьләрен тыя алмыйча сөйли ана.

2025 елның 27 маенда алар соңгы тапкыр видеоэлемтә аша сөйләшкәннәр. Илнур Курск юнәлешенә керәчәкләрен әйткән.

— Чыккач, хәбәр итәрмен, — дигән ул.

Ләкин бу сүзләрдән соң көтелгән хәбәр килмәгән. Фәүзия апа улының кайда һәлак булганын белә. Бу — Курск өлкәсендәге Суджа шәһәре тирәсе. Әмма анда барып, улының каберен күрү мөмкинлеге юк.

— Хәзерге иң зур теләгем — улымның җәсәден алып кайтып, әтиләре һәм абыйсы янына җирләү. Кабере булса, барып дога укыр идем. Аның белән сөйләшер урын булыр иде. Ана өчен бу да зур бәхет бит, — ди ул.

Кайчак Илнур әнисенең төшенә керә.

— Сирәк була ул. Кергәндә дә елмаеп керә. Шул чакта күңелем тынычланып кала, — ди Фәүзия апа.

Игелек аның яшәү көче

Фәүзия апаның көне дә хәрәкәттә үтә. Ул лаеклы ялда булса да, эшләвен дәвам итә. Хатын-кызлар киеме бүлегендә сатучы булып хезмәт куя. Җырларга, шигырьләр сөйләргә ярата. Яшь чагында мәҗлесләр дә алып барган. Дингә дә ул үз юлы белән килгән.

— Коръән аятьләрен, намаз укырга үзлегемнән өйрәндем. Белгәннәремне кешеләр белән бүлешергә тырышам. Дин китапларын бүләк итәргә яратам, — ди ул.

Бүген ул башкаларга ярдәм итеп яши. Бер капчык шифалы чәйгә ул үләннәр генә түгел, ана йөрәгенең җылысын, догасын һәм өметен дә сала. Шундый кешеләр барында игелекнең көче сүрелмәс.