Өч бала әнисе иде… әмма чит ирләрне азындырып яшәде

Безнең авылда (исемнәр үзгәртелде) Сәрвәр апа дигән хатын яши. Яшьли генә тол калды ул – ире вафат булганда өч ир баласы әле кечкенә иде. Башта аны барыбыз да кызгандык. Өч бала белән ялгыз калу – җиңел язмыш түгел бит.

Сәрвәр апа тырышып балаларын үстерде, кеше арасына чыгып эшләде, тормыш көтте. Ул чакларда беркем дә аның турында начар сүз әйтмәде. Киресенчә, “батыр хатын” диделәр. Тик еллар узган саен, аның турында сүзләр үзгәрә башлады…

Башта игътибар итмәдек: ялгыз хатын, ир-ат игътибарына мохтаҗдыр, дидек. Ләкин соңрак күрдек – ул ялгыз ир-атлар белән түгел, нәкъ менә хатынлы ирләр белән аралаша башлады. Берсе, икенчесе, өченчесе… Авыл кечкенә – берни дә яшерен калмый.

Иң авыры – бу хәлләрне без түгел, аның үз балалары да күрә башлады. Өч улы үсеп җитте, гаилә корды, оныклары бар инде. Әниләренең мондый тормышын алар ничек кабул итәдер – күзләренә карасаң, аңлашыла… Оят, әрнү, сүзсез генә үпкә.

Кайчак уйлыйсың: нигә болай? Нигә ул үзенә тиң тол ир табып, тыныч кына гаилә корып яшәмәде икән? Нигә бәхетне чит гаиләләрне җимерү аша эзләде? Сәрвәр апа үзе исә һәрвакыт акланып яши. Имеш, гаеп анда түгел, ирләрдә. “Килмәсәләр, бармас идем”, – ди. Әмма бит ут булмаса, төтен чыкмый…

Мине иң борчыганы – без кайчак тол хатыннарны гомумиләштерәбез. Янәсе, алар барысы да шундый. Юк бит! Тормышның ачысын-төчесен татып та, намус белән яшәгән, кеше гаиләсенә күз салмаган хатыннар да күп.

Нигәдер алар турында сирәк сөйлибез. Бу хатны язганда бер генә уй борчый: язмыш кешене сыналдыра, әмма һәркем үз юлын үзе сайлый. Берәүләр авырлыклар аша да намусын саклый. Ә кайберәүләр… үз бәхетен чит бәхетне җимереп эзли. Кайсы юл дөрес – моны һәркем үзе өчен хәл итә. 

Фото нейрочелтәр ярдәмендә әзерләнде