«Син хиссез диде»: 30 ел бергә яшәгән ирем сөяркәгә китте

Җылы җәйдә кавышкан идек, 30 елдан соң тагын шул җәй көне аерылыштык та. Кайгыны, шатлыкны уртаклашып яшәгән икенче яртым олыгайган көндә ташлап китәр дип башыма да китерми идем. Мәңгелеккә күчсә бер хәер, ул мине сөяркәгә алыштырды.

50 яшьтән узгач та ир-ат хыянәт итәргә сәләтле икән әле. Ике бала тәрбияләп үстердек, дүрт оныгыбыз бар, ләкин дәү әтиләренә хәзер барыбер. Бар тапканы, булдырганы яңа гаиләсе өчен.

Иремнең хыянәт итә башлаганын башта сизмәдем, кем уйлаган инде аны пенсия яшенә җитеп килгәндә кемгәдер күзе төшәр диеп. Ә ул читтә бер хатын-кыз белән чуала башлаган икән. Ялгыз хатын иремнең башын тиз әйләндергән. Белмим ничек үзенә җәлеп иткәндер, чибәрлеге дисәң чибәрлеге, байлыгы дисәң байлыгы юк.

Яшь тә түгел, минем белән бер чама, заводта гади эшче булып кына эшли. Әмма ирем аның янына күченеп китте. Гаепне үзеңнән эзләргә кирәк диләр. Гел уйланам, ялгышым кайда булды икән? Мөгаен, мин иремә җитәрлек ирек бирмәгәнмендер. Гел эштә булдым. Соң кайта идем, хатын-кызның бит ашарга пешереп, кер юып, өй җыеп вакыты уза, ир көйләргә, иркәләнеп, назланып утырырга вакыт та калмый иде. Ә ул миннән киткәндә “син хиссез” диде. Күрәсең, игътибар җитмәгәндер аңа.Китәм дигәч тә, каршы чыкмадым. Горур булып кыландым, аягына ябышып еласам, бәлки калган да булыр иде дә... Нишлим, холкым андый түгел...