Наил Шәймәрданов: «Моның бар рәхәтлеген аңлар өчен үзеңә бу статуста булырга кирәк»

- Ике улыбыз, өч оныгыбыз бар. Надальга - өч, Эльвинага - дүрт яшь, Айлинәбезгә 11 ай. Безне дәү әти, дәү әни дип йөртәләр, ә кодаларны - картәти, нәнәй дип. Балалар буталмасын өчен, туганнан ук аларны шулай өйрәттек.
Дәү әти булу - зур шатлык, бәхет һәм горурлык. Алар белән аралашу гына ни тора?! Аларның назлы, җылы мөнәсәбәтен тоеп яшәүдән дә рәхәте бар микән?! Берсүзсез, алар - минем илһам чыганагы.
Без барыбыз да бер урамда яшибез, шуңа да еш күрешеп торабыз. Кирәк икән, балалар бездә дә куна кала. Әлеге көндә Башкортстан буйлап концертларым белән йөрим. Оныкларны берничә көн күрмим, сагындыралар. Әлбәттә, кунакка барган саен, күчтәнәчсез бармыйбыз. Бөтен балалар кебек, безнекеләр дә тәм-том ярата. Диңгез буена ял итәргә барсак, чит илдән матур, сыйфатлы киемнәр алып кайтырга тырышабыз. Әти булу да зур бәхет, әмма дәү әти булу тагы да күркәмрәк. Моның бар рәхәтлеген аңлар өчен үзеңә бу статуста булырга кирәк.

Надаль белән Эльвина балалар бакчасына йөри. Анда булган хәлләрне түкми-чәчми безгә дә кайтып сөйлиләр. Йоклар алдыннан, тәрбиячеләр кебек, тавышларын калынайтып, усал итеп: «Ну-ка, күзләрне йомдык», - дип, безне үзләренчә ачуланалар.