ТАБЫШ

Пөхтә киенгән, төз гәүдәле, йөзендә һәрвакыт елмаю балкып тора торган матур борынлы, зәңгәр күзле, кара кашлы, бөдрә чәчле кеше - уңай герой.
Иләмсез зур корсак үстергән, һәрвакыт караңгы чырайлы, тукмак кадәр күксел-кызыл борынлы, карлыккан тавышлы, җимерек кашлы, акай күзле пеләш кеше - кире герой.
Урта кул укучы - урта белемле.
Югары зәвыклы укучы - югары уку йортын бетергән.
Әдәбият һәм сәнгать кануннарына җавап бирми торган китап - халтура (чүп, пүчтәк дигән вариантлары да бар).
Ритмик закончалыклар һәм рифма системасына җавап бирми торган поэзия әсәре - телне сындыра торган шигырь.
Югары зәвык һәм әдәбият-сәнгатьнең югары таләпләренә җавап бирә торган әсәрләр җыентыгы - шәп китап.
Артык нык сентиментализмга бирелеп, примитив хисләрне идеаллаштырырга тырышып, трагик пессимизмга бирелеп язылган шигъри әсәр - елак шигырь.
Дөреслекнең күзенә карап, сәнгатьчә дөреслек рухында тормышны купшыландырмыйча, бизәмичә язылган шигъри әсәр - усал шигырь.
Сюжет линиясе, образлар эзлеклелеге, логик бәйләнеше булмаган әсәр - геройларны бер-берсенә төкерек белән генә ябыштырып кую. (Монысы Ф. Хөсни терминологиясеннән алынды.)
Әдәби әсәрдә тапталган, кулланышта йөри-йөри шомарып беткән, төссез һәм хиссез сүзләр, фразалар гына кулланып язу - гәҗит теле.
Әдәби әсәрдә «ләбаса», «ләса», «ләсә» дигән сүзләрне кулланып язу - Хәсән Туфанга иярү.
Әсәрдәге җөмләләрдә бик күп тел бизәкләре куллану, җөмләне сыгылмалы итү, логик төзеклек булмаганда, хәтта грамматика, синтаксис кануннарын да исәпкә алмау, җор теллелек - Фатих Хөснигә иярү.
Җөмләне шигырь юлының уртасында төгәлләп, бер үк җөмләнең дәвамын яки азагын икенче строфага ук чыгарып язу - Сибгат Хәкимгә иярү.
Ярты ел вакыт эчендә берничә роман һәм повесть язу - Мәхмүт Хәсәновка иярү.
Язучының үзе белмәгән тормыш материалын үз иҗатында иң дөрес хәл итүе - темага керешмәү.
Теләсә нинди шартларда, теләсә кайсы урында шигырь язарга сәләте булган шагыйрь - фатирсыз шагыйрь.