Отельдә иртән хатын белән кызга иртәнге ашка беренче этажга төшәргә кирәк. Ә мин төшмим, чөнки бер грамм да ризык ашамыйм. Ә алар мине берүземне бүлмәдә калдырмый. Нәтиҗәдә беркем дә иртәнге ашка бармады, барыбыз да ач утырдык.
Максим Галкинны күрү, кулын кысу – ул күптәнге хыялым. Тик ул чакта миңа барыбер иде. Бернәрсәгә дә, беркемгә дә исем китми. Мәрьямнең чыгышыннан соң Максим әле безне сәхнә артына да чакырып алды, сөйләшеп тордык. Әмма, әйтәм бит, эмоцияләр – ноль!
Миләүшә белән әнисе һәрвакыт янымда булды. Түзде инде алар. Шундый көннәр җитте: караваттан да тора алмый ятам. Бөтенесе елый. Азнакайдан әни килде. “Рәхәткә чыдый алмыйсың син. Бөтен әйберең дә бар, шуңа. Делать нечего”, – дип ачуланды. Һәм әни мине психбольницага яткырмакчы. Миләүшә каршы килде һәм ахырда алар ачуланышып туктады. Килен белән каенананың мөнәсәбәтләре гел бал да май гына булмаган икән, менә шунда бик каты тавыш купкан иде. Әнинең: “Алып китәм мин улымны Азнакайга. Сез минем улымның үлемен телисез мени”, - дигәннәрен әле дә хәтерлим.
Берсендә шулай әни белән ишек алдын җыештырабыз, себерәбез. Әнигә (тещага) елый-елый: “Дәвала инде мине”, – дим. Ул инде, үзенчә шаярту кушып: “Дәваласам, зәңгәр шуба алып бирәсеңме соң?”, “Карт көнемдә карыйсыңмы соң?”... Шундыйрак сораулар бирә. Мин инде: “Әйе”, – дим. Әни нык түзде. Башка бер кеше булса, бәлки, мондый кияү ниемә кирәк дип, кызына аерыл, дип басым ясар иде. Әниләрнең икесен дә бертигез күрәм, хәл кергәч тә, икесенә дә шуба алдым: берсенә – караны, икенчесенә – үзе теләгән зәңгәрен.
...Әле бер түрә мине улының туен алып барырга чакыра. Зур кеше инде, беләсез сез аны. Отказ бирергә ярамый, алар бәйрәмдә минем булуымны бик тели. Ә мин кайда инде туй алып барырга? Нәтиҗәдә Айваз Садыровны сөйләштем дә, аның белән бардым. Чыгып исәнләштем, ике җыр җырлаганмындыр, бетте шуның белән. Кеше көлдерер хәлем юк. Айваз ерып чыкты ул туйны. Минем хәлемне күреп, анда оештыручылар да: “Данир, син андый түгел идең бит”, – дип шаккаткан иде.
Мин авырганда иң рәхәте төркемемә булды. Нәрсә эшләсәләр дә, бер сүз дә әйтмим. Ул вакытта бөтенләй дә таләпчән булмадым. Башка вакытта бит мине чыгырымнан чыгарыр өчен күп кирәкми: бер котырып китсәм! Әмма барыбер вакытында тынычланып, аннары гафу үтенеп йөрим.
Бу авыр чирдән кайчан һәм нәрсәдән дәваланганымны төгәл әйтеп бирә алмыйм. Әкеренләп-әкеренләп булды инде ул. Без йөрмәгән өшкерүче, без бармаган хәзрәт калмады... Намазга да шул вакытта бастым. Бишесен дә укымасам да, кулымнан килгәнен эшлим, җомга саен мәчеткә барырга тырышам...
Якыннарымның өмете шул саздан чыгарга ярдәм иткәндер дә. Алар ышанды, терәк булды, алар мине ташламады.
Беләсезме, ул “атакалар” әле дә бар. Тик хәзер мин акыллырак: күңел төшенкелеген сизеп алам икән, күңелле танышларым белән очрашулар билгелим, янымда һәрвакыт аралашырдай кеше булуын телим. Спортка чумам. Балалар белән мәш киләм. Үземне-үзем коткарып калырга тырышам. Ходай язмасын ул чирнең кабат ишек кагуын...
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар
5
0
Куз тигэн, эйе куз тигэн
0
0
4
0
Аллахым узе сакласын. Намаз укырга кирэк.
0
0
6
0
Ышанып та булмый,шаккаткыч хэл бит бу.
0
0
4
0
тебе не на сцене скакать а рассказы писать.
0
0
8
0
Бу гыйбрэтле хэлне эллэ ничэ укыдым,хич ышанасы килми,куз тигэндер диеп уйлыйм миндэ,ярый янында Милэушэн,энилэрен,якын дусларын булган,исэн -имин яшэгез,башка кабатланмысын инде.
0
0