Римма Никитина: “Кире килмә. Яратып китеп барам...”

– Әйе, бик авыр иде миңа. Бик авыр булган иде ул чакны. Мин беркайчан да андый кеше белән яши алмыйм. Әгәр дә мине аңламый, кадеремне белми икән, нигә дип андый ваемсыз егет белән тормыш юлын уртак итәргә? Кыз булып җитлеккән чагымнан алып, мин бер девиз белән яшим – мин үземә берәү генә һәм тормышымда минем берәү генә, димәк, минем дә бәхетле булырга хакым бар! – ди Римма Никитина.

Җырчы кичә әнә шундый сүзләр урнаштырды соцчелтәрләренә. Дөресен әйткәндә, башта үзебез дә куркып калдык. Әллә соң.. Юк, юк, сез уйлаган да, без курыккан да хәл килеп чыкмаган, шөкер. Җырчы кыз кияве канаты астында, алар икесе бергә һәм бик бәхетлеләр! Баксаң, Римма үткәне турында ипләп әйткән. Шалтыратып сораштык. Эш менә нәрсәдә. 
– Күңелемә авыр чакта, мәхәббәттә чираттагы ялгышудан соң килеп туган җыр сүзләре бу. “Кире килмә” дип атала. Мин ул чакта да шул сүзне әйттем аңа, үземне таптарга юл куймыйм, мин интегеп яшәүне түгел, үземне сайлыйм, дидем. Башкаларга да шуны киңәш итәм. Гәрчә, дөнья беткән, ансыз сулыш алып булмас кебек тоелса да ышаныгыз, сез теләгән кеше барыбер очраячак язмышыгызда, көтегез генә! – ди Римма. 

Әйе, аның бу тәгълиматка ышанырлык та, ышандырырлык та дәлиле бар! Шулай да Риммадан матур хәбәрләр көтәбез.