Бер көрәк кар аркасында: 70 яшьтәге ханым белән күрше низагы

Салкыны белән кар-бураннары чиратлашып бара. Кар яуса бер яктан сөенәм, күрше-күләнне башкача күреп тә булмый. Ә кар яуган төннең иртәгәсен иртән бөтен урам капка төпләрендә кайнаша: сәлам бирешәсең, яннарына барып хәл белешәсең, сорашасың, сүз арты сүз ялганып кына тора, и, дөньяның рәхәте аралашып яшәүдә икәнлегенә кабат-кабат төшенәсең. Соңгы вакытларда йомылдык бит, күршегә кермибез дә, кертмибез дә, ишекләрне бикләп куябыз. Ә элек ничек яши идек? Бер урам – бер гаилә! Ипи-тоз беткәндә һәрчак күршегә йөгереп кердек. Быелгы кар-бураннар безне әнә шул елларга алып кайтты. Кереп утыр, дигән сүзләр дә телдән тәгәрәп төште әле. Белмим, кабат кунакларга йөрешербезме, әлегә көн аралаш буран урамда күрештерә. 

Ләкин кар-бураннарның икенче ягы да бар, әрләштереп тә куя белә. Бер көнне иртән урамга чыксам, күршем үз гаражы алдындагы карны минем якка авыштырган. Эшме шул? Ачуым килде дә көрәк белән үз карын үзенә ташладым. Мин аннан кар сорамадым бит, үземнекен дә кая куярга белмим әле. Көрәп, карларны урнаштырып кына бетергән идем, шул күршем шалтырата.

Ник алай иттең, синең карыңны мин көримме, ди? Юк, мәйтәм, бурычка сорасам да карыңнан өлеш чыгаргансың, мин “бурычым”ны гына кире кайтардым дидем. Шуннан киттек әйткәләшеп... Ахыр чиктә, ничә еллар буена җыелган сүзләремне бәйнә-бәйнә әйтеп бетердем. Ярый әле кар яуды, өлешләрне кабат тигезләде. Икенче көнне бер-беребезгә эндәшмичә генә кар көрәдек, өченче көнне инде сәлам бирештек. Әнә шундый кыш килде быел, ачуланыштыра да, дуслаштыра да. 

Ләкин барыбер дә күршемә хәтерем калды. Мин 70 яшемне узып киткән өлкән яшьтәге ханым. Дөрес, ул да мине куып килә. Тик ир кеше үз көчен хатын-кыз көченә тиңләмәсен инде. Күршем киресенчә, яхшылык эшлим әле дип минем яктан бер көрәк кар алып ташласа да изгелектән булыр иде. Тик андый түгел шул хәзер бездәге ирләр. Гел хатын-кызга ышыкланырга яраталар. 

Сания, Чувашия, Батыр.