«Чит кеше булсам да, үз иттең,» — диде ул

Әнием әллә ничә егеткә димләде — барысына да сәбәп тапты.

Берсенең кайнанасы бар, диде. Икенчесе ямьсез, өченчесе — тракторчы, куллары пычрак… Сыңар тормышның авырлыгын соңлап кына аңлады. Кичләрен безгә кереп утыра иде — балаларның көлүен тыңларга.

Картаеп, сукырайгач, аны үзебезгә алып чыктык. Авыру карау җиңел түгел… Кайчак дорфа сүзләр дә әйтелгәндер, Аллаһы кичерсен. Соңгы көннәрендә:
— Үз нигеземдә өзелим, — диде.

Изге сүзендә өзелде. Бәхилләштек.
— Чит кеше булсам да, үз иттең, — диде ул.

Ә бит үз балалары, оныклары янында да яши ала иде… Шуңа күрә вакытында гаилә кору, бала табу — бик кирәк икән ул.

Фәния Сәфәргалиева, Әлмәт