Мәхәббәт һәм нәфрәт арасында

Еллар узса да, күңелендәге бушлык Ләйсәнне сагынудан туган уйлар белән биләп алынган иде. 
Шулчак каяндыр җылы тавыш ишетелде: — Таһир! Син мондамы? 

Таһир башын күтәрде һәм гүя вакытны артка кайтара торган карашны күрде. Ләйсән елмаеп, аңа таба атлап килә иде.
 — Ләйсән… — Таһир сискәнеп әйтте, — сине монда күрермен дип уйламаган идем… 
— Мин дә. Ләкин синең турында уйламадым дип әйтә алмыйм, — дип көлде Ләйсән, аның күзләрендә җылы һәм аз гына усаллык сизелде. 
Икесе дә бер мизгелгә тынып тордылар. Урамдагы тавышлар, хәтта җил дә аларның арасына керә алмады. 
— Исеңдәме мәктәп еллары… без ничек бер-беребезгә төрткәләшә идек? — дип сорады Ләйсән, аз гына елмаеп. 

— Әйе… һәм «Соңгы кыңгырау» үткән көнне мин сине яратканымны аңладым, — дип җавап бирде Таһир, бераз аптырап та, бераз шатланып та. Көлү, елмаю, хәтирәләр белән тулган мизгелләр аларны яңадан үсмерлек елларына кайтарды. Бу юлы йөрәкләрендә нәфрәт урынына аңлау һәм җылы хисләр өстенлек итте. 
— Әйдә, бергәләп вакыт уздырыйк, — диде Таһир. Ләйсән, кулын аңа сузды. 
Кояш акрын гына баеп, яр буен алтынга буяган арада, алар яңадан бер-берсенә ышанып, мәхәббәт белән нәфрәт арасындагы бөтен кырыс юлларын артта калдырып, бергә атлады. Бу юлы аларның йөрәкләре тыныч һәм бәхетле иде. 

Дамира Кәшапова