Гөлшат әнисенең шул хәлләргә разый булып яшәвенә исе китеп, гаҗизләнеп, көянтә-чиләкләрен асып чәй суына – ерак чишмәгә китә. Ичмаса йөрәген шунда басып кайтыр.
Өч кыз, ике малай тапты Минсара Мисбахтан. Алты елга дүрт бала туды! Соңгысына узганын белгәч әй елады, иренә ялынды.
- Хастаханәгә барып кайтыйм! Бер көннән чыгам! Кеше дә белми кала! – диде.
- Аякларыңны өзеп этләргә атам, кара аны баланы югалтсаң!
Шулай дигәч калды. Әнә бит инде анысы да мәктәпкә керә быел. Әтисе сыман зәңгәр күзле, сөйкемле малайны бөтенесе дә ярата. Әтисе дә Илъярына үлеп тора. Бер шунысын гына какмый.
Минсараның чибәрлеге, мәктәптә бишле билгеләренә генә укуы белән әллә кайларга китеп булыр иде. Армиядә тиешле елларыннан соң килешү төзеп калып, 5 ел хезмәт итеп кайткан Мисбах, кызны күрде дә телсез калды. “Мин бу кызны үземнеке итмәсәм исемем Мисбах булмасын!” – диде ул дусларына. Чибәркәйне озата кайтты, тасма телләнеп армия хикмәтләрен сөйләде, яндырып үбеп алды. Берничә көннән урлап алып та кайтты.
“Китәм! Яратмыйм мин сине! Вәгъдәләшкән егетем калды!” – дип елады кәләше. Тик Мисбах аны тыңлап тормады – зөфәф кичендә кызны көчләп үзенеке итте. Артыкка китте бугай – Минсара аңын җуйды. Яңагына сугып исенә китерде аны ир кисәге. Никадәр бәхетсезлеккә дучар булуын беренче төнне үк төшенгән кыз, ирен эченнән генә күралмаска әйләнде.
Әнә шулай яшәүләренә 18 ел тулды. Мисбах хатыны яратмаганын аңлап җене кузгалып кыйный. Аннары гафу үтенә, иркәли, ни эшләтергә белми. Минсара полиция-фәләнгә әйтми – түзә.
Даны чыгудан курка дисәң – аларның тормышын бөтенесе белә.
Күгәргән аяк-кулларны яшереп булмый. Ярый әле йөзгә сукмый, дип куана хатын. Берсендә иреннән качып бәрәңге буразнасы арасына кереп качты. Ай тулган мәл иде ул, бөтен нәрсә серле балкышта күренеп тора. Шактый яшеренеп яткач торасы итте. Шул мизгелдә үк җир астыннан чыккан гыйфрит сыман үкереп Мисбах килеп җитте дә хатынын сугып екты.
Күлмәген ертты, изүләрен умырып төшерде.
Ыңгырашмасын дип авызын көрәктәй учы белән томалады. Сулышсыз калудан ул көнне дә аңын югалтты Минсара. Ире янбакчадагы кисмәктән бер чиләк су тондыргач исенә килде. Мисбахның һаман кабатлый торган тагын бер сүзе бар, имеш ул Минсарага күсе агуы әзерләп куйган.
Хатынының азгынлыгын шуның белән басачак, имеш. Мисбахны гына түгел, җир шарының бөтен көчле затларын җене сөйми инде Минсараның! Иренең шаулы фантазиясе баш миләреннән бәреп чыкканга дару бар микән? Дәваланмый да бит, исәр. Шулай җан саклап тагын күпме гомер узар, белмиләр. Йортта күсе даруы тотмады Минсара, иренең янавын чынбарлыкка юрады.
Шимбә киче җитте. Иртәгә мунча көне – су китерергә кирәк. Колонка күршеләрнең капка төбендә генә. Әкренләп ташый торыйм әле дип, Минсара чиләкләренә үрелде. Гөлшаттан кала дүрт баланы әбиләре җыеп алып китте. Мәктәптә укулар башланганчы бер-ике көн кунак булачаклар. Гөлшат, гомер буе кайтмый торган сыерларын көтүдән каршыларга дип авыл башына юнәлде.
.jpg)
- Әһә! Сөяркәң белән керергә мунча ягасыңмы?!
Минсара сискәнеп китте. Кай арада чыгып китеп эчеп кайткан соң бу имгәк? Тагын кемнәргә кереп кунасы булыр инде. Уф!!! Хатын, үзе янына килеп баскан иренә карап алды. Чиста күлмәк, үтүкләнгән чалбар, кырынган. Ире дә матур шул аның. Холкы гына коточкыч. Исерек тә түгел үзе, бераз гына кәефләнгән. Ләкин, хатын өчен иң куркыныч халәте шушы аның. Җитми калса кара тавыш чыгачагын көт тә тор.
- Мисбах! Әйдә бергәләп су ташыйбыз. Иртәгә иртүк мунча ягып кереребез. Балаларның мәктәпкә китәселәре бар.
Ирне алыштырып куйдылармыни!
Сүзсез генә капка ачып, чиләк-көянтәле хатынын алдан кертеп җибәрде. Мунча ишеген ачып куйды. Минсара шикләнде, яхшыга түгел бу, диде. Кояш икенче яктан чыкмаса ярый инде. Суын тимер мичкәгә бушатканда чиләк чайпалып китте. Идәнне тиз генә сөртеп алырга дип, Минсара, алачыктагы эскәмия астыннан чүпрәк иелеп алды.
Шул мәлдә печән төягәндә тарттыра торган бастырык бавының очын күреп алды. Бәттәч! Гомергә сарай диварында эленеп торган юан бау ник монда? Ире өйгә кереп киткән арада җитез генә сарайга йөгереп керде дә бауны ашлык сала торган лар артына ыргытты. Авыр бау “лап” итеп, күренмәслек булып югалды.

Су ташылып бетте. Соңгы көянтәне мичкәгә бушатканда, Мисбах Минсара артыннан атылып керде һәм мунча ишегенең келәсен төшереп куйды. Үзе эскәмия астына иелде.
- Кая???
Минсара чак кына артына утырмады бу тавыштан. Ире теге бауны сорый иде.
- Тидеңме? Китер тиз бул! Асып куям мин сине!
Ир бөтен ярсуы белән хатынның эченә сукты. Минсара сулышсыз калып бөгелеп төште дә мунча идәненә егылды. Мисбах аның бөер тирәсенә, эченә авыр ботинкасы белән тагын берничә мәртәбә типте әле. Хатынының йөзтүбән төшеп, тын гына ятуына аптырап, гәүдәсен әйләндерде.
Минсара суламый иде. Мисбах мунча түбәсенә атылып менде дә, шифер белән араталык арасына кыстырылган төргәкне алды. Мунча ишегенә тыштан бик элде, мәче тизлеге белән өйгә керде, төргәкне чиште дә чәйнек борынынан чүмечкә су агызып, теге төргәктәге кызгылт бөртекләрне чүмечкә бушатты. Аннары агач кашык белән озак кына болгатып торды. Күзләрендә гамь калмаган ирнең куллары калтырый иде. Чүмечтәге сыеклыкны эчеп бетергәч, ботинкаларын салып тибеп җибәрде һәм диванга барып ятты.
Гөлшат сыерны абзарга кертеп япкач ишегалдындагы сәер тынлыкка аптырап торды. Мунча ишегендә йозак - әнисе кайда икән соң? Әтисенең ботинкалары да юк. Өйгә керде.
Кыз әтисенең бурлаттай кызарып ятуын исереклегенә уйлады.
- Әни кайда? – дип сорады ул, куркып кына.
- Әниеңне үтердем – мунчада ята. Мин күсе агуы эчтем. Хәзер үләм. Әниең миннән соң беркемнеке дә була алмый! Яраттым шул мин аны, бик яраттым.
Гөлшат әтисен тыңлап бетермәде, атылып-бәрелеп мунчага чапты. Минсара идәнгә сузылган гәүдәсен көчкә кыймылдатып торырга азаплана иде.
- Әнекәем! Әти сине үтердем, диде бит!
Гөлшат сулыгып-сулыгып елап, әнисен торгызып утыртты. Минсара елмаеп куйды.
- Мин юри үлгәнгә салыштым, үтерәсе иде.
- Әллә ниләр сөйли ул исерек тәре! Күсе агуы эчтем, ди.
Мисбахны хастаханәгә озаттылар. Ир бик азапланып ятты да ике көннән үлде. Эчке әгъзалары, бигрәк тә бавыры тетелеп беткән, диделәр. Агу эчеп азапланасы да булмаган. Күселәрне юкка чыгара торган көчле агуны ул алдан әзерләп, яшереп куйган иде. Үзе өчен түгел!
Минсараның төшенә Мисбах еш керә. Йә бау тотып куа, йә көчләп күсе агуы эчермәкче була. Үзе, яратам мин сине, беркемгә дә бирмим, дип шашынып елый.
Фәридә Ибраһим.
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.



Комментарийлар