– Исәнмесез! – диде кыз.
– Аллага шөкер!
– Илназ яшелчә бакчасында. Бар тизрәк дәш әле, – диде Фәния апа каударланып.
Фәнис абзый хатынының куллары буш түгеллеген күреп, аяклары бәйләнгән чебешне Сәйранга тоттырды һәм бакчага ашыкты. Илназ әтисе әйтүгә, эскәмиягә элгән күлмәген дә киеп тормастан, капка төбенә килеп җитте. Кыз егетнең кояшта каралган гәүдәсенә, көчле беләкләренә игътибар итте. Илназ Сәйранны шулай кинәт күреп бер шатланды, чебеш тотып торуына бер гаҗәпләнде.
– Әти-әни, бу Сәйран. Берәр хәл булдымы әллә? Ни эшләп йөрисең? Үзегезнең чебешне дә алып килдеңме әллә? Әйдә-әйдә кер! – дип, шактый каушап, көлә-көлә сөйләнде Илназ.
– Безнең чебеш түгел бу, сезнең чебеш. Әниеңә ярдәмгә килдем, чебешләр суябыз, дип әйткән идең бит, – дип җавап кайтарды Сәйран.
– Әй, рәхмәт! Чебешләр бер кая да качмас. Коймак туглап куйган идем, хәзер чәй әзерлим. Әтисе, ал инде чебешне, һаман Сәйранга тоттырып торасың аны. Чебешне кире абзарга җибәр, чәй эчкәч керешербез, – дип, җанланып сөйләде хуҗабикә.
Илназ белән Сәйран җимеш агачлары һәм яшелчәләр үскән бакчага узды. Алмагачлар янәшәсенә кечерәк кенә өй салынган иде.
– Мунча бурасыннан калган агачлардан әмәлләп куйдык моны әти белән. Су җылытырга миченә кабызып җибәргән идем, – дип таныштырды Илназ.
Сәйран тәрәзәдән бакча өе эчендә карават та барлыгын күреп өлгерде.
– Э-э, монда яшәргә була икән!
Кыз бер мизгел моңсуланып куйды да сүзен дәвам итте.
– Әни мине әтинең Казандагы дустының улына кияүгә чыгарга үгетли башлады. Чыкмыйм мин ул симезгә. Авызыннан төкрек чәчрәтеп сөйләшүен үк җенем сөйми. Илназ, коткар син мине бу бәладән! – диде Сәйран.
– Малайлар белән барып, кыйнап кайтыйкмы без аны. Адресын беләсеңме соң син аның? – дип, һөҗүмгә ташланырга әзерләнгән әтәч кебек кабарынды егет.
– Кыйнар идеңме?
– Син дигәндә кыйныйм!
– Кыйнарга кирәкми. Кыйнасаң, төрмәгә утыртырлар... Үзеңнеке ит син мине! Хәзер үк үзеңнеке ит! – дип Сәйран сөйгәненә тутырып карады.
Илназ четерекле эшнең мондый сыйфаттагы чишелешен уена да китермәгән иде. Ул чит кеше бакчасына кергән карак шикелле як-ягына каранды.
– Ни бит әле...
–Нәрсә, ни бит? Теләмисеңме мине?
– Телим, бик телим. Мин сине бик яратам, Сәйран! Ике көн күрешми торганда шундый сагындым, – дип Илназ сөйгәнен кочаклады.
– Мин дә бик сагындым! – дип Сәйран егетнең күкрәгенә сыенды.
– Монда саклана торган әйбер юк бит.
– Сакланырга кирәкми. Бәбигә узу минем өчен яратмаган кешегә кияүгә чыгудан котылу ул.
Бакча өендәге тимер карават егет белән кызның шашкын хисләренә “шыгыр-шыгыр” килеп куәт биреп торды. Илназ карават тактасына җәелгән кан тамчылары тамган сөлгене янган мичкә ыргытты. Сәйран җылы су белән чайканып алганнан соң, диварга кадакланган кечкенә көзге каршына басты.
– Пештем мин монда, пешердең син мине, – дип кыз куллары белән битенә һава җилпеде.
Илназ Сәйранны кочаклап, авызыннан һава өрде.
– Гомеремдә дә мин аның хатыны булмыйм.
– Ә минем хатыным булырсыңмы?
– Булырмын! – дип сөенеп җавап бирде Сәйран.
Илназ белән Сәйран кайнар мунчадан чыккан кешеләр кебек кызарышып, өй бусагасыннан атлап керделәр.
– Әти, әни, безнең Сәйран була бу, – диде Илназ.
Ата белән ана бер-берсенә карап, серле генә елмаештылар да, яшьләргә фатихаларын бирделәр.
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар