Нургали килеште. Растрата дип тә, урлаткан дип тә, кем белгән, урлаган дип тә ясап куярлар, Алла сакласын – ничек тә төрмәгә эләгәсе килми иде аның. Баш исән булса, ничек тә түләп бетерерләр.
-Тапканыңа куанма, җуйганыңа елама, - дип өздереп әйтте аңа Зәкиясе. – Кемнәр кергән иде?
Зәкия тотынса, төбенә төшми туктамаячак иде. Юк, дип фикер йөртте Нургали, тавыш-гауга куптарырга ярамый, балалары безнекеләр белән укый, бер авылда яшисе, бер юлларны таптыйсы – Алла сакласын, үч-кинә әллә никадәр кеше арасын бозар. Юк-юк, ничек тә зурга җибәрмәскә бу эшне.
-Почта ишегенә йозак салмый гына йомышымны йомышларга чыккан идем, канәт. Озак та тормадым инде, кемдер миннән дә җитезрәк булган.
Зәкия озак тузынды. Сыер илтеп бирәсен белгәч, лып итеп урындыкка утырды да үксеп-үксеп еларга тотынды:
-Кара тирене агызып тапкан мал бит ул, Нургали. Карап торган мал бит ул. Балаларның тамагыннан өзеп илтеп бирәбезме сыеркаемны?
Авыр көн булды бу. Ир өчен дә, хатын өчен дә.
-Кеше хакына кергән ул бәндәне ничек җир күтәрәдер? – дип елады Зәкия. Юкка-барга яшь түгеп гадәтләнмәгән булдыклы хатынны да егып салды бу хәбәр. Ике мең бит ул, биш-алты сыер бәясе!
Аннары тынычландылар. Баш исән булсын, диделәр. Иренең Суслонгердан ничек кайтканын бик яхшы хәтерли хатын. Тире дә сөяк кенә. Тернәкләнде бит, аякка бастырды ул аны. Сугышын да кичтеләр, ачлыгын да үттеләр. Хәзер тормыш алга таба инде, элеккечә үк авыр булмас. Билне ныграк буарга туры килер. Исән генә булыйк, ирем исән булып, өтермәннәреннән сакла, Раббым, дип теләде хатын.
***
Утыз елдан соң, инде бакыйлыкка күчәр вакыт җитеп, урын өстенә калгач кына чишә Нургали серне.
-Үзем белән алып китә алмыйм, кызым. Озак йөрттем эчемдә, адәм арасы бозылмасын дидем. Ямьсезләнеп бетәрсез, кеше белән телгә килеп бетәрсез дип, беркемгә дә белгертмәдем, - ди кызына. Хәлне ничек бар, шулай сөйләп бирә.
Кызы да беркемгә дә белгертми: янәшәдә генә теге авылдашларның балалары, оныклары яши, аларга кыенлык китерәсе килми.
- Беркемне дә фаш итәсебез килми, ялгышканнар, хаталанганнар, Аллаһ үзе кичерсен, рәнҗеш-каргыш белән ятмасыннар, бер гаепсез балалары хәсрәт күрмәсен, бу яманлык тарихына шуның белән нокта куелсын иде, - дип сөйләделәр миңа бу хәлне.
Мин дә гыйбрәт булсын дип язам. Бөтенесен әйтеп сөйләргә ярамый торган бик күп тарихлар бар миндә. Шунысын гына белеп торсын иде адәм баласы: без капчыкта ятмый, кырык елдан соң да тишеп чыга ул; башкаларга карата кылган яхшылыклар да, яманлыклар да йөзе белән, меңе белән әйләнеп кайта. Син ул син генә түгел – синең артыңда да, синнән соң да нәселең бар: аның йөзен агартасыңмы, йөзенә кара ягасыңмы – синең гамәлләреңнән тора.
Ә Нургали агай (кызганыч, үз исемен әйтә алмыйм) дөрес эшләгән, миңа калса. Бик күпләр алай эшли алмас иде: нәсел тамырын корытам, дип юк өчен дә тавышланып бетүчеләр азмы? Начарлыкны арттырмау өчен бик олы йөрәкле булу кирәктер ул. Ничәмә-ничә мәртәбәләр йөзгә-йөз очрашкан бит ул гаиләсенең, балаларының өлешенә кергән ул бәндәләр белән. Кеше өлешенә кул сузган ул бәндәләр үзләре исән чакта үкенү хисләре кичердеме икән – беләсе иде...
Лилия Фәттахова.
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар
0
0
Бие аңлашылмады
0
0