Фоат Галимуллин: «Син алырга тиеш олы бүләк насыйп булды кече улыңа...»

Азатлык өчен көрәштә түгелгән кан белән сугарылган бәйрәм бары  тик изге генә була ала. Шулай да бу бәйрәм сугыш тәмамлануга егерме ел тулу уңаеннан гына зурлап, тантаналар оештырып бәйрәм ителә башлады. Хәтта “Бөек Ватан сугышында җиңүнең егерме еллыгы” дигән медаль дә чыгарылды. Мин ул вакытта армия сафларында идем.

1965 елның 9 нчы мае. Хәрби часть клубында бәйрәм уңае белән тантаналы чара бара. Берләшмә командирыбыз генерал, һәр бүләкләнүчегә җылы сүзләр әйтә-әйтә, шушы медальне тапшыра. Әле ул вакытта сугышта катнашкан офицерлар да сафта иде. Чәчләре чаларган, әмма үзләренең шушындый олы җиңүебезне тәэмин итүдә турыдан-туры катнашкан булуларына һәм исән калуларына сөенүче командирларыбыз өчен ихлас горурлык хисләре кичереп утырабыз. Безгә, аларның балалары яшендәге солдат-сержантларга да, әлеге мохитнең тәэсире чиксез-чамасыз.

Шул вакыт тантананы алып баручы әйтмәсенме:

- Сәхнәгә сержант Галимуллин чакырыла.

Мин як-ягыма каранам, мине түгел, башка берәүне дәшәләрдер, дип уйлыйм. Аптырап калуымны күреп, янәшәдәгеләр әйтәләр:

- Бар инде, сине чакыралар бит!

Сәхнәгә менеп, генералга рапорт бирәм:

- Иптәш генерал! Сержант Галимуллин сезнең боерыгыгыз буенча килде!

Часть командиры әйтә:

- Безнең Галимуллинның әтисе бүген бу бүләкне үз кулы белән ала алмас. Ул, Мәскәүне дошманнан яклап, һәлак булган. Аңа тиешле медальне улына тапшырабыз.

Һәм минем күкрәккә шушы юбилей медален беркетте.

Шул кичне ротабызның сәяси әзерлек бүлмәсендә мин “Синең кулың белән” дигән шигыремне язып куйганмын.

Бүген миңа медаль тапшырдылар,

Дулкынланып алдым кулыма.

Син алырга тиеш олы бүләк

Насыйп булды кече улыңа.

Ул җиңүдә минем өлешем юк,

Синең газиз каның түгелгән.

Синең гәүдәң, белмим, кай җирләрдә

Яшьләй генә җиргә күмелгән.

- Синең атаң сакын кырык бердә

Һәлак булган Мәскәү юлында.

Менә шуңа күрә, - ди командир, -

Тапшырабыз бүген улына.

Әнә шуңа, әти, бу бүләкне

Синең кулың белән алам мин.

Синең алда гомерем буйларына

Зур бурычлы булып калам мин.

Синең өметләрне ышан, әти,

Намус белән яшәп аклармын.

Бу бүләкне истәлегең итеп

Бөтен гомерем буе саклармын!

Әлеге көнгә инде алтмыш ел узып бара. Бу елларда, шөкер, үз хезмәтләремне дә бәяләп бирелгән бүләкләрем булды. Әмма әти медале  минем өчен хәзер дә иң кадерлесе.

Фоат Галимуллин, КФУ профессоры, язучы