Кулым тора калтырап, яки "Татарча диктант" нигә кирәк?

Мин язганы җиңел иде. Текстны әйтүем. “Укытучы абыебыз” диктант яза башлаганчы ук тактага авыр сүзләрне язып күрсәтте. “Тәэсир”, “фәкать”, “шулкадәр”... Авырмы? Әлбәттә, юк. Безнең өчен диюем. “Филолог” һөнәренә ия журналистлар өчен бигрәк тә. Тексты да җиңел. Беренче тапкыр укыганда ук, “бишле” алачакмын дип уйлап куйдым. Ләкин...

Беренче җөмләдә үк хата җибәргәнмен икән. Текстның исеме - "Чишмә моңы ничек җыр булды?". Ә мин “чишмә җыры” дип куйганмын. Сызып куеп төзәтергә туры килде. Игътибарсызлык? Мәктәптә укытучылар да, үзем укытканда да шулай дип әйтә идем. Ләкин бу очракта... “Укытучы абый”ның тавышына мөккибән (сүз уңаеннан, төрле сүзлектә төрлечә язылган: мөккиббән дә бар, мөкиббәне дә) китеп, инстаграмга сторис төшереп, каләм алырга соңга калдым бераз. Монысы инде оешмаганлык дип аталадыр. Шул оешмаганлыгым “дүртле”гә төшерергә мөмкин менә билгемне. Тикшерүчеләр хәерхаклы булса гына инде.

Укучы чактагы язуны искә төшердем. Студент вакытта, лекцияләр сырлый-сырлый, бөтенләй бозылып беткән иде язубыз. “Т” хәрефен дә диктант вакытында өч баганасын да куярга тырыштым, хәрефләрне дә тиешенчә тоташтырырга тырыштым. Вакыты белән “кк”, “бн” дип тә язасы килсә дә, бирешмәдем, нык тордым.