Тормыш мәктәбең өчен рәхмәт!

Кеше гомерен нигәдер ел фасыллары белән чагыштыралар. Яшьлек дәрте белән янып-көеп, җәйләрне уздырып 70не тутырып йөргәндә кинәт кенә өлкәнәю, гомер көзенә якынлашу кебек сүзләр белән күңелне моңсуландыралар. Ә яхшылабрак уйлап карасак, көз ул – салкынын да, җылысын да, муллыгын да матур төсләргә күмгән кабатланмас бер чор. «Көзләрнең җимеше татлырак» дигән әйтем дә бар бит. Кеше дә яшәгән саен зирәкләнә, тәҗрибә туплый. Нәкъ менә синең кебек, әтием! Тормышчан, олы җанлы, хөрмәткә лаек, төпле акыллы, һәрвакыт ярдәмгә әзер Олы кеше син. Безнең таянычыбыз, кадерлебез, туганнарыңның хөрмәтле, үрнәк өлгесе булып гомер көзенә аяк басасың. Матур да, җылы да, мул да, югалтусыз да булсын әлеге чор синең өчен. Чөнки әле кышлар бар. «Олы кеше – солы төше» дигән 80 яшьләрне узган кешеләргә әйтә торган әйтемнәр бар, якыннарың алдында яулыйсы яңа үрләр бар. 100не тутырганда да телисе изге ният-теләкләр бар.

Яхшы атаның хакы – йөз яхшы остазның хакыннан да олырак. Кешеләргә ярдәмчел булырга, ихтирам белән карарга һәм бу тормышта үз урынымны табарга, иң мөһиме – эшкә өйрәтүең өчен бик рәхмәтлемен сиңа, әтием.

Үз көчебез белән йортыбызның нигезен салу, нәни хәлсез кулларыбызда носилка белән нигезгә таш, измә ташу балачак хатирәләре булып истә калган. «Балаларыңны эшләтеп үтерәсең бит», – дип әйтә иде күршеләр. Әмма кеше эшләп үлми, чыныга гына икән! Яшьтәшләрем кичке уенга чыгып киткәндә, мин еламсырап бакчабыздагы чутсыз яшелчә, җиләк-җимеш агачларына су сибеп кала идем. Иртәнге дүрттән торып печән чабу да эләкте әле безгә. Энем, тикмәгә генә: «Эх, ник мин күрше Госман абый малае булмадым икән...» – дип күз яшен түкмәгәндер.