Йөрәк серләрен ачкан шагыйрь

Нур Сибагатуллин – әллә ничә йөз операция ясаган, күпме кешегә гомер һәм өмет биргән кеше. Аның турында һәркем: «киң күңелле, сизгер, бик тә ярдәмчел», – ди. Ул йөрәк серләрен генә түгел, кеше күңеленең иң нечкә кылларын да тоя алырга сәләтле икән, монысы инде аның каләм тибрәтүеннәндер. Нур Сибагатуллин шигырьләр яза. Күпме кешенең йөрәген кулында тотып торган хирургның үзенең йөрәген ниләр телгәли, нәрсә борчый, нәрсә аңа дәва була? Бу сорауларга җавап – аның шигырьләрендә.

Татар булуыма горурмын

Татар булуыма горурланам,
Олуг милләт безнең татарлар.
Дөньяның бар илендә дә безне
Горур халык диеп атыйлар.
Гореф-гадәтебез саклый безне,
Күп милләтләр җирдә торса да.
Яшәү дәрте белән яна татар,
Нинди генә эшләр кылса да.
Сөю көче бетмәс татарларда,
Хөрмәтли ул ата-анасын.
Бабасының васыятен тотып,
Тәрбияли сабый баласын.
Туган итеп саклый бердәмлекне,
Яхшыэшне татар булдыра,
Сокланырлык моңын саклаган ул,
Бүген яңа җырлар тудыра.
Татар булуыма шатланамын –
Данлы булып чәчәк атыйк без.
Татар исеменәләм итеп тотып,
Киләчәккә горур атлыйк без.

***
Өмет – хирургта!

Чир таралган тәнгә,
һич бетмәслек хәлдә,
Тын алдырмый,
су да йоттырмый.
«Коткарыгыз, зинһар!» – диеп ялварта,
Әҗәл әнә бусаганы тырный.
Чирнең табигате бик әшәке –
Бер дә белми артка чигенүне.
Клапанын жимереп йөрәкнең,
Көтеп тора гомер өзелүне.
Даруларга өмет беткән инде,
Скальпель каласоңгы чарасы.
Үлеп беткән тәнне ярып кереп,
Тизрәк чирне йолкып аласы!
Хирургның вазифасы шундый –
Гомер бүләк итү кешеләргә.
Йолып калыпавыр газаплардан,
Өмет бирү тагын яшәргә.