Зөһрә Шәрифуллина: “Күңел яшь инде, әмма алай гына булмый шул”

Шул уңайдан Татар дәүләт филармониясе хезмәткәрләре, олуг шәхесләрнең иҗатташ дуслары моң ияләренең рухларына дога кылып, каберләренә чәчәкләр салды. Олуг шәхесләрне искә алучылар арасында Татарстанның халык артисты Зөһрә Шәрифуллина да бар иде. Аның белән дә әңгәмә корып алдык. 

– Илһам абый белән дә, Әлфия апа белән дә бергә эшләдек. Филармония безнең өчен икенче йорт булды. Без Әлфия апаны соңгы туган көнендә дә аны котларга бардык. Бер гаилә, бер йодрык булып яшәдек. Илһам абый төркеменә эшләргә килгәндә миңа 23 яшь тә тулмаган иде әле. Хәзер миңа 70 тула. Соңгы көннәренә кадәр аралашып яшәдек. Илһам абый телебезне, моңыбызны, динебезне саклап калучы илче булды. Аның иҗаты яшь буыннарга да барып җитсен иде. 

– Илһам абыйның яңа йөзләргә карашы нинди иде? 
– Ул остазым да, әтием кебек якын да булды. Ул гаҗәеп кешелекле, ярдәмчел иде. Минем җырчы булып формалашуымда да Илһам абыйның роле зур. Аның белән эшли башлау үсешкә этәргеч булды.

– Зөһрә апа, бәлки, Илһам абый сезгә васыять тә әйтеп калдыргандыр?
– “Һәрвакыт үз өстеңдә эшлә”, – дия иде. Җырлар эзләргә, аеруча халык җырларын табып, тамашачыга ишеттерергә кирәк дип өндәде. Бу бит бик зур миссия. Халык җырлары – безнең тамырларыбыз, аны онытырга ярамый. Яшьләр дә җырласыннар, җырны сандыкка салып саклар өчен язмыйлар. Моннан тыш, Илһам абый ирем белән мине кавыштырган кеше дә әле. Ул безнең баш кодабыз булды. Азат та, мин дә консерваторияне бетереп килгән идек кенә. Илһам абый: “Сез бер-берегезгә бик нык туры киләсез. Нишләп кавышмаска соң?” – диде. Без инде моны уен итеп кенә кабул иттек. Ә Илһам абый үзе юлларын табып, икебезне кавыштырып куйды. Хәтта кавышканыбызны сизми калдык. Аллаһка шөкер, 41 ел бергә торабыз. 

– Хәзер нәрсә белән мәшгуль сез?
– Лаеклы ялда булсам да, чакырган җиргә бармый калмыйм. Иҗаттан аерылмыйм, Ваһапов фонды белән тыгыз элемтәдә, телевидение дә һәрвакыт искә алып тора. Филармониядән киткән төсле дә түгел. Өлкән буын артистларын җыеп концертлар үткәреп торалар, тамашачыга безне оныттырмыйлар. Дөрес, гастрольләр белән йөри алмыйм. Аның өчен ныклы сәламәтлек кирәк. Җырдагы кебек тормышта да барысы да бер вакыт кына. 

– Сәламәтлегегезгә зарланмыйсызмы?
– Төрлечә була. Без бит инде хәзер яшь түгел. Күңел яшь инде, әмма алай гына булмый шул. Көчебездән килгән кадәр иҗатта кайныйбыз. Тагын бер миссиям дә бар. Өч оныгымны карарга булышам. Алар белән картаерга вакыт юк. Балалар килеп керә икән, яткан җиреңнән сикереп торасың, терелеп китәсең. Өр-яңа тормыш башлана.

– Аш-суга остамы сез?
– Татар халык ашларын яратып пешерәм. Оныклар бәлеш, токмачлы ашны ярата. Үрдәкне оста пешерәм. Балалар: “Синең кебек үрдәк пешерүче юк”, – ди.