"Карчыгым минем кем икәнемне дә белми..."

Ул таягына таянып кабалана-кабалана килеп басты да: “Зинһар, мине алданрак үткәреп җибәрә алмассыз микән? Тугызда башка җиргә барырга кирәк”, - ди. Сәгатемә күз салдым – 8.30. Әлбәттә, мин каршы килмәдем. Ул рәхмәт әйтә-әйтә яныма утырды, үзе һаман сәгатенә карый, ашыга. 

Кая болай ашыгуын сорарга булдым. “Хастаханәгә барып, хатынымны ашатырга өлгерәсем бар”, - ди. Хатынында Альцгеймер авыруы икән, ягъни хәтере юк. “Ул хәтта минем кем икәнне дә белми”, - ди бабай. “Сезне белмәсә дә, көн саен янына йөрисезме?” – дип сорадым. Ул елмаеп, кулын әкрен генә иңемә куйды да: “Ул белмәсә дә, мине аның кем икәнен беләм”, - диде. Шул мизгелдә коридорга табиб чыкты: “Керегез!” – дип үзенә чакырды. Бабай таягына таянып кабинетка юл тотты...

Дөньяда мондый изге күңелле, мәрхәмәтле кешеләр булганда, киләчәккә өмет белән карыйсың, яшәүнең кадерен тоя башлыйсың икән ул...

Язилә, Казан