“Мин сиңа гашыйк булдым бугай. Чыгасыңмы миңа?”

Яшь вакытта авылдан килеп тулай торакка урнаштым. Бүлмәдәш кызым Рания белән уртак телне тиз таптык, сөйләшеп туя алмый идек. Ул үзе чыгышы белән Мөслимнән. Бервакыт Рания мине үзләренә авылга кунакка чакырды. Кайтсак, әти-әнисе мул табын әзерләп куйган! Раниянең абыйсы Рамил белән энесе Раяз да бар иде, алар да безнең белән табын артына утырды.

Кич белән клубка кичке уенга чыктык. Раниянең абыйсы безнең яннан китмичә саклап йөрде. Шулай итеп, ул кичне безне чит-ят егетләр озата кайтмады. Ә икенче көнне капка төбендә утырганда, яныма Рамил килеп утырды да: “Мин сиңа гашыйк булдым бугай. Чыгасыңмы миңа?” – диде. “Чыгам!” – дигәнемне сизми дә калдым.

Рамил белән әнә шулай көтмәгәндә генә кавышып куйдык. Башта кызыбыз, аннары улыбыз туды. Инде алар да буй җитте хәзер. Рамил белән тормыш коруыма бер дә үкенгәнем булмады, без бик бәхетле яшәдек һәм яшибез! Башка парларга да матур, бәхетле гомерләр телим!

Алсу, Казан.