Тимәгез картлар йортына!

«Шәһри Казан» газетасының 1 декабрь санында басылып чыккан «Тәрбиягә әби бирәм. Кем ала?» язмасына карата мин дә үз фикеремне язарга булдым.

Адоратский урамында җир асты кичүендә 90 яшеннән узган бер әби хәер сорашып тора. Гел күрәм аны. Салкында да, челләдә дә чыга ул. Берсендә түзмәдем, «Әбекәй, ник җылы өеңдә чәеңне генә эчеп утырмыйсың, пенсия акчаң җитәдер бит?» - дидем. Әби исә, кырыс кына: «Кит янымнан, улым төрмәдә утыра минем», - диде дә башка сөйләшергә теләмәде.

Балалары булып та, ялгызлык­та азапланып яшәүче, кадерсез картлык кичерүче әби-бабайларыбыз җитәрлек. Югыйсә балаларын аякка бастыру, кеше итү өчен күпме төн йокыларын калдырган, күпме михнәтләр күргән, авырлык­лар кичергән аналар бит алар. Кызганыч, картаймыш көннәрендә кайберләрен балалары ташлап китә. Ярый әле шундый кирәксез карт-карчык­ларны үзенә сыендырырга әзер булган социаль үзәкләр, картлар йортлары бар. Питрәчтә дә бар андый урын. Туган ягым Питрәч районының Күн авылы картлар йортында яшәүче әби-бабайларга концерт куйганым да бар. Үз пенсия акчама кирәк-яраклар, алмалар, яулыклар, оекбашлар да алып барган идем. Аларның мине елый-елый тыңлап утырганнары әле дә күз алдымнан китми. Күптән түгел, шул картлар йортын ябарга җыеналар икән, дигән хәбәр ишеттем. Күрәсең, йорттагы 13 әби, 8 бабайны башка интернатларга таратырга булганнардыр. Быел алар янына кабат концерт белән барырга теләгәч, Питрәч районының социаль яклау бүлеге җитәкчесе, кырыс кына: «Барып йөрисе булма», - диде. Бәлки иганәчеләр, акчалы кешеләр бу әби-бабайларга ярдәм итү җаен таба алырлар, картлар йортын саклап калырлар. Анда тәрбияләнүчеләр арасында 95 яшенә җитүчеләр дә бар. Аларны, ниһаять, җан тынычлыгы тапкан йортларыннан аеру, болай да күп газаплар күргәннән соң, инде туган өйләренә әйләнгән урыннан башка җиргә күчерү дөрес булмас иде, минемчә.