"Винаристан "Шаяртасыңмы? Кәләшең булып уйнаргамы?" - дип сорадым..."

— Игътибардан читтә калып, тыныч кына иҗат иткән елларның “кирәген” бирдең, Лилия! Аяз көнне яшен суккандай, капылт-кара вәгъдә йөзеге кидең! Винарис — алам, ә син барам, дидең... 

— Үзем дә аптырап киттем. Җитмәсә, туган көне мәҗлесендә! Шаяртамы, дөрес сөйлиме - аңламадым да. Аннары, юк дигән саен бар булмый, уен-көлке белән “Риза!” - дип әйтеп карыйм әле, дидем. Анда да колагына үрелеп: “Шаяртасыңмы? Кәләшең булып уйнаргамы?” - дип сорадым әле. “Юк! Мин җитди сөйләшәм!” - диде ул. Икенче көнне бөтен дөнья кубарылды. Телефонны алырга курыктым. Бертуктаусыз шалтыраталар, язалар, мин белгәне, белмәгәне... 20 елдан артык дуслар без Винарис белән, дуслыгыбыз да ышанычлы, еллар белән сыналган. Мин әле дә аны дустым итеп күрәм. Кайвакыт, ирем бит инде, дип, уйлап куям да көлеп җибәрәм.

Гүзәлия белән икесе сөйләшеп утырганнар. “Ялгыз яшәүдән шундый арыдым...” - дигән ул. Ә без өчәү “Хыялыйлар” программасы белән йөри башлаган идек. Гүзәлия белән элек тә банкетларда күрешкәләдек, кешене белер өчен бит 3 көнлек сәфәр кирәк. “Карап торам, Лилиягә бер дә дорфа итеп җавап биргәнең юк. Туры да киләсез, бер дигән пар булыр идегез”, дигән. “Лилия миңа чыгармы соң?” - дигән Винарис. “Ә син тәкъдим яса! Көтмәгәндә, кинәт эшлә”, - дигән аңа Гүзәлия. Хәзер фотоларны карыйм да, без бит гастрольләргә гел бергә йөрдек, министрлык җибәргән концертларга, сабантуйларга, дисеңме. Банкетларда бергә эшли идек. Аннан, ул миннән 7,5 яшькә кечерәк тә бит әле. Хәзер уйлыйм да, ә нигә бәхетле булмаска, дим!