Элек яулыкны егетләр җыя иде, хәзер балалар баш булды

1960-1980 елларда шул ук Балык Бистәсе районының Күки авылында яулыкны, фәкать, мәктәпне тәмамлаган егетләр генә җыя, төркемдә кызлар булмый иде. Ул елларда егетләр күп, берничә гармунчыга кушылып, урамнарны иңләп җырлап киләләр. Артларыннан бизәлгән җигүле ат бара. Капка төпләренә туктап, әбиләр, апа-сеңелләр чыгарган сөлгеләрне һәм тукымаларны куллары белән күккә чөяләр: “Рәхмәт! Менә ул!” – дип кычкыралар. Өлкәнрәк абзый чиләк тоткан була, хуҗабикәләр аңа көрәшчеләр өчен бер-ике чи йомырка чыгарып сала. 

Шулай уйларга бирелеп утырганда, Балтач авылы урамы борылышыннан татар милли киемнәрендәге егетләр һәм кызлар күренде. “Чү, урамнан кемнәр килә, пионерлар түгелме?” – диярсең, мәгълүм бер шигырьдәгечә.

Авыл мәктәбенең барлык укучысы, шәһәрләрдән кайткан үсмерләр һәм сабыйлар да яулык җыю төркеменә кушылган. Егетләр бармак белән санарлык кына шул хәзер авылларда. Шушылай олысын-кечесен туплап, яулык җыюны  матур үрнәк, милли гореф-гадәтнең заманча төсмерләргә баюы, дип кабул иттем мин. Милли киемнәрдәге егетләр белән кызларның  урамнардан җырлап йөрүе үзе бер күңелле. Кечкенәләр исә, татар милли гореф-гадәтләрен сөйләмдә генә түгел, ә үзләре күреп-белеп үсә.

Халык инде хәзер Сабан туена яулык яки тукыма бирү белән генә чикләнми. Ат арбасы шактый кыйммәтле сәнәгать товарлары белән дә тулды. Эшкуарларның ярдәме тагын да зуррак. Яулык җыючыларны әбиләр: “Сабан туйлары иминлектә уза күрсен!” – дип, бисмилла әйтеп озатып калды.