25 ел узса да, шул зәңгәр күзләре онытылмады

Без аның белән мәктәп елларында таныштык. Бер мәктәптә укымадык, язмыш безне район олимпиадаларында гына очраштырды. Ул математиканы «су урынына эчкән» егет иде, мин дә укудан калышмадым. Тик минем өчен ул вакытта саннар түгел, аның диңгездәй тирән зәңгәр күзләре мөһимрәк иде. Алар барын да оныттыра, күңелне әллә нинди серле дөньяга алып кереп китә иде.

Мәктәптән соң мин университетка укырга кердем. Яңа тормыш, яңа өметләр… Имтиханнарны уңышлы тапшырган көнне, телефон-автомат янында шатлыгым белән уртаклашып торганда, кинәт аны күреп алдым. Йөрәк дөп-дөп тибә башлады. Ул да студент булырга килгән икән.

Шул мизгелдән без бер шәһәрдә, бер университетта укыдык. Биш ел буе бер сукмаклардан йөрсәк тә, безне нәрсәдер аерып торды. Кыска гына исәнләшүләр, очраклы очрашулар… Әмма минем өчен шул мизгелләр үзе бер гомер иде. Хисләремне әйтергә кыюлыгым җитмәде, күңелемдә генә сакладым.

Бер көнне, аны китапханәдә дип ишеткәч, кире борылып, яңадан шәһәр буйлап аны эзләп киткәнем әле дә хәтердә. Табалмадым… Әмма язмыш безне шул ук көнне барыбер очраштырды. Ул миңа елмаеп каршы килде. Ә мин, гадәттәгечә, сүзсез калдым.

Күп тә үтмәде, аның өйләнергә җыенуын ишеттем. Ул чакта гына аңладым: әйтелмәгән сүзләр дә йөрәкне өзә икән. Соңгы тапкыр очрашканда, ул күзләремә карап:
– Син бәхетеңне табачаксың, – диде.

Озак еллар оныта алмадым мин аны. Күңелемдәге хисләрне сүндерергә тырыштым, әмма алар барыбер яшәде. Тик вакыт – иң көчле дәва икән. Еллар узды, тормыш үз юлын алды.

Бүген мин бәхетле. Янымда – зәңгәр күзле язмышым. Балаларым да шул күзләрне мирас итеп алган. Шунда гына аңладым: ул чактагы сүзләр юкка булмаган икән.

Беренче мәхәббәт – ул үзе бер гомер. Ул үтә, әмма эзе кала. Ә бәхет… бәхет, чыннан да, зәңгәрдә икән.

Назлыгөл