«Икенче киленгә сүз әйтми, ә мин нишләсәм дә ярамый»

Соңгы вакытта мине иң нык борчыган нәрсә, каенанамның гел икенче бала турында сүз кузгатуы. Табын артында да, кеше арасында да: «Икенчегә алып кайтмыйсызмы?» – дип төрттереп кенә тора. Ирем белән табибларга күрендек. Түләүле клиникада да, дәүләтнекендә дә тикшерелдек. Табиблар: «Икегездә дә барысы да әйбәт, вакыты җитмәгәндер, борчылмагыз», – дип кайтарды. Әмма каенанам улына: «Хатының бала алып кайта торган хатын түгел икән», – дип әйткән. Моны ишеткәч йөрәгем бик әрнеде. Беренче балабыз соң каян килгән була инде?

Беренче оныгы тугач та, тынычлыкта калдырмады. «Бала безнең якка охшамаган», – дип сөйләнеп йөрде. Мин хәтта: «Ышанмыйсыз икән, ДНК анализы ясатыйк, каршы түгел», – дип тә әйттем. Без каенанадан аерым яшибез, үз йортыбыз белән. Әмма каенана белән аралар барыбер тыныч түгел. Нәрсә генә эшләсәм дә, ошамый. Өйдә чисталык тотам, эштән кайткач та тик утырмыйм. Авылда үскән кеше буларак, эштән курыкмыйм, өйрәтеп әйтүне дә көтмим.

Өй салганда минем әти-әнием бик зур ярдәм күрсәтте. Әтием кирәкле төзелеш материалларын эзләде, алып кайтуын җайлады. Әнием авылдан итләр җибәреп торды, төзүчеләргә ашарга пешерерсең, дип кайгыртты. Мин көн саен төрле ризык әзерләдем, йортта да, бакчада да өлгерергә тырыштым.

Ләкин каенанам ярдәм итәргә килгән туганнарымны да өнәмәде. Үзе операция кичергәч тә, янында мин булдым. Карадым, акча да бирдем. Ә үз балалары аны хастаханәгә илтеп кенә калдырдылар.

Иң авыры, ул икенче килененә бөтенләй башкача карый. Аңа бер сүз дә әйтми. Килендәш эштән соң кайчан тели, шул вакытта кайта. Үз акчасын үзе тота, кирәк булса, иреннән дә ала. Ә мин нишләсәм дә, дөрес түгел.

Кайчак үз-үземә: «Ник шулай? Минем гаебем нәрсәдә?» – дигән сорау бирәм. Яхшы булырга тырышкан саен, күбрәк начар сүз ишетәм кебек. Мондый мөнәсәбәттән ничек дөрес чыгарга? Эндәшми түзәргәме, әллә бер сөйләшеп аңлашыргамы? 

Гөлия. 
Лаеш
Фото нейрочелтәр ярдәмендә әзерләнде