Килен каенана туфрагыннан ярала

Ят йорт бусагасын атлап кергән көннән үк тырышлыгы, сабырлыгы белән үзен күрсәтте ул. Каенанасы да аны чит итмәде – үз кызыдай күрде, хәер-фатихасын кызганмады.

Тормыш акрынлап үз җаена салынды: балалар туды, йорт-җир җиткерелде. Тик бәхетле көннәр генә озакка бармады – гаилә терәге булган ир кешенең гомере өзелде. Балалар ятим калды, ә иң зур йөк Рөстәм җилкәсенә төште.

Яшьли үк ир-ат булып өлгерде ул: һөнәр алды, әтисенең эшен дәвам итте, гаиләсенә терәк булды. Армиядән кайткач, язмыш аны Фәнүзә белән кавыштырды. Яшьләр гаилә корды.

Ике каенана белән яшәү күпләрне куркыта. Әмма Фәнүзә курыкмады. Ул сабырлыгы, киң күңеллелеге белән һәркемнең күңелен тапты. Бу йортта сүздән бигрәк – хезмәт, үпкәдән бигрәк – хөрмәт өстен булды.

Фәнүзә укытучы булып эшләде, балалар үстерде. Авыр чакларда да ялгыз калмады – олы каенанасы да, әбиләре дә аңа терәк булды. Бергәләп эшләделәр, бергәләп шатландылар. Шулай итеп, бер түбә астында дүрт буын тату гомер кичерде.

– Бер-береңә терәк булсаң, тормыш үзе җиңеләя, – ди Фәнүзә.

– Безне хезмәт саклый, – дип өсти Рөстәм. – Талашырга вакыт юк безнең.

Бу сүзләрдә – гади генә хакыйкать. Бу гаиләдә һәркем икенчесен хөрмәт итә, мактый белә. Шуңа күрә йортлары да нурлы, тормышлары да тыныч.Кайчак бәхетне еракта эзлибез. Ә ул менә шушында – туган нигездә, якын кешеләрең янәшәсендә икән.

Алия Гыйләҗева