Әтнәдә Габдуллаҗан абый урман үстергән

71 яшендә булса да, күз тимәсен үзенә. Әтисеннән мирас булып калган Чокыр чишмәсенең ике як ярына 1970 елларда ук агачлар утырта башлаган Габдуллаҗан абый. Ел саен урманда 500ләп үсентегә өстәлә. Үзебездә үсә торган каен, тал, өрәңгеләрдән тыш, биредә зәңгәр чыршы, ак чыршы, кедр, карагай, кызыл имән, сирәк очрый торган башка агачлар да үсә. «Дендрарийларга барсам, посадкалардан, урманнан агач үсентеләрен кәзе белән алып кайтып утыртам. Кырмыска ояларын күчерәм. Агач утыртырга, урманны быетырга миңа җил, кошлар да ярдәм итә, алар орлыкны тарата. Элек агачлар үсеп китә алсын өчен әйләнә-тирәсен агач такта белән әйләндереп ала идем. Хәзер каз, кәҗә, сарык асраучылар юк, бер ни дә комачауламый», – дип елмая әңгәмәдәшем.

Агачларга 90 сыерчык оясы ясап элгән. «Ел саен бирегә сыерчыклар ояламый калмый», – ди ул. «Минем агач утыртуыма күпләр гаҗәпләнә инде, бер тиенсезгә юк белән йөрисең диючеләр дә бар, ни хикмәт бер тиенсезгә исереп йөргән кешегә шаккатучы юк. Кайбер районнарда авылда парклар булдыру өчен зур суммада акчалар сарыф итәләр. Ә монда әзер парк-дендрарий. Кешеләр рәхәтләнеп ял итсен», – ди Габдуллаҗан абый. Болар хакында тулырак «Шәһри Казан» газетасының киләсе саннарында укый аласыз.