Гәҗит-журналлар укыйк: анда – милли горурлык!

Милли тәрбияне һәм китапларга хөрмәтне, беренче чиратта, гаиләләребез бирә. Әти-әни, әби-бабай үрнәгендә без, балалар да, китап сүзенә сусап, аны яратып үстек, күп укыдык. Әбиебез намазлык өстендә дини китаплар укыса, аны тыңладык. Эш-мәшәкатьләре хәттин ашкан әти-әни гәҗит-журнал укырга да вакыт тапкан, балаларына үрнәк булган. Безне үстергән даирә-тирәлек: авылыбыз, мәктәп, мәчет, клубыбыз, Әтнә төбәгендәге данлыклы “Искра” колхозы алып барган милли-мәдәни сәясәт тә безгә, яшь буынга, игелекле тәрбия биргән. Җыр-моң, бию, театр сәнгатенә мөкиббән булып, халкыбызның гореф-гадәтләрен күңелләребезгә сеңдереп, гомеребез буе аларга тугры калып, чын татар малай-кызлары булып үстек, шәхес буларак формалаштык без.

Шәхсән гаиләм утыз ел удмурт каласында гомер итсә дә, балаларыбызның күңелләренә дә изге татар рухы, моңлы дәрт-дәрманы, кечелекле иманы – иң кирәкле байлык буларак салынган. Алар – әти-әни тәрбиясендә алган милли үзаңлы, тәртипле, әдәпле, иманлы, ана телле шәхесләр...

Ә бүгенге заман балалары милли тәрбия үрнәкләрен гаиләләрендә аламы соң? Ни кызганыч, авыз тутырып, “әйе” дип әйтә алмыйм. Гаиләдә үзара рус телендә аралашу балаларыбызны ана телсез итә. Борынгы заманнардан безнең чорга кадәр килеп җитә алган телебез, рухи байлыгыбыз бик аяныч хәлдә бит, аңлыйсызмы шуны, яшь әти- әниләр?