Булат Бәйрәмов: “Әнисе белән күпме нәсыйхәт бирдек кызыбызга, ләкин юк...”

Таңсылу анда да бик матур чыгыш ясады. Тагын бер күренеш күңелне сөендерде, Таңсылу да әнисе үрнәгендә мөселманча киенгән иде. Бу гаилә күптән намазда, кызларының да күңелендә иман орлыгы шытып ныгуына кунабыз гына. 

Ләкин күңелдә өмет бар иде, Таңсылуны җырчы булыр дип көттек түгелме? Әмма кызның нияте бүтән икән лә!
– Чит телләр өйрәнә ул, шул юнәлештә укый да, быел өченче курста. Тәрҗемәче булырга тели. Тавышы да бар, таланты да зур, әнисе белән күпме үгет-нәсыйхәт бирдек, ләкин юк, җырчы булырга теләми. Үземне сәхнәдә күрмим, ди. Сүзне өздереп әйтә белә, икеләнүләргә юл калдырмый. Теләгенә каршы төшмәдек.

– Талант әрәм калырга тиеш түгел, ничек җырчы итәргә – бер җае да юкмыни? 
– Юк. Ул темага кыстап та булмый,  Ләйсән белән минем характерга хас бер үзенчәлек – йомшаклык бар үзендә, әмма үзенекен катгый итеп әйтә белә – бетте-китте. Төпчекләренә өмет бар да, Зәйнәпнең дә тавышы матур, ишетү сәләте дә искиткеч, ләкин кеше алдында җырларга ояла. Ә өйдә безнең алда бик кыю чыгыш ясый да... Ярар, исән-сау булыйк, иң мөһиме имин генә, хәсрәтсез яшик.