Лилия Хәйруллина: “Без икебез дә иртә торырга яратабыз”

– Әниегез белән кызыклы хатирәгезне сөйләгез әле.
– Иң беренче искә төшкән хәлне сөйлим. Аны кызык дип тә атап булмый, әмма күңелгә уелып калган мизгел. Элегрәк әни белән икәү сәяхәт итә идек. Бервакыт шулай Таиландка баргач, тропик яңгыр астына эләктек. Яңгыр астында кунакханәгә кайттык. Бөтенләй юешләнеп беттек. Әмма безгә шундый рәхәт, күңелле иде. 

– Әниегез иң еш кабатлый торган сүзләр?
– “Башыңа ки, җылы киенеп йөр”, – дип еш әйтә. Әни минем иң зур таянычым, шуңа күрә аның белән киңәшләшсәм дә: “Кызым, үзең беләсең инде”, – ди.

– Охшаш сыйфатларыгыз бармы? 
– Без икебез дә иртә торырга яратабыз.

– Соңгы тапкыр әниегез ни сәбәпле тавыш күтәрде?
– Күптән түгел генә әни яңа телефон алды. Шул бер телефоннан икенчесенә бөтен кушымталарны күчергәндә бик җәфаланды инде. Ачуы килеп йөрде инде.