“Әниемне шул хәлгә төшермәсәм иде...” 

“Уфада яшәгән чакта “Оскар” студиясенә баргач, шунда эшләгән Илфак Шиһапов миңа хәер сорашып йөрүче бер карчык турында сөйләде. Аның бер улы чит илдә, икенчесе Мәскәүдә, өченчесе Себердә, иң кечесе Казанда икән. Өлкәннәренең бер хәбәре дә юк, ә кечесе алкоголик, хәтта өйдәге нәрсәләрне сатып эчү дәрәҗәсенә җиткән. 

Бу мине бик дулкынландырды, шул әбине күреп сөйләшәсем килде һәм без Илфак белән Казанның Восстание урамына киттек. Илфак үз эше белән кайдандыр урап килгәнче мин әбине күзәтеп йөрдем. Ягымлы, нурлы карчык инде ул, сабый бала кебек яклаучысыз үзе… Илфак килгәч, янына барып бераз сөйләшеп тордык… 

Күңелдә ниндидер тертрәнү, әйтеп бетергесез әрнү калды. “Үз әниемне шул хәлгә төшермәсәм иде, картайган көнендә кадер-хөрмәттә яшәтә алсам иде,” – дип тә уйладым. Тагын әллә ниләр уйлап бетердем. Бу карчык татарның үзе булып та тоелды. Татарның да бит инде бер өлеше Себердә, бер өлеше чит илләрдә… 
Беркадәр вакыттан соң “Бердәнбер һәм кабатланмас” романы барлыкка килде. Ә Илфак Шиһапов “Ана бәете” дигән җыр язды. Аны Илсөя Бәдретдинова башкара. Сез дә тыңлап карагыз әле, – дип, ул җырның үзен дә куйган.
 Ана бәете 

Зур шәһәрнең ачы җиле, 
Әйләнә дә, тулгана. 
Ике таш йорт почмагында- 
Басып тора бер ана. 

Башын игән, сузган кулын, 
Өстә иске киемнәр. 
Авыр эштән тупасланган 
Учта ята тиеннәр. 
 
Дүрт сабыйга ана да син, 
Ата да булдың узең. 
Алар диеп, гомерең буе, 
Җил-яңгырларга түздең. 
 
Иң олысы себерләрдә, 
Акча эшлим дип киткән, 
Кайта алмый, күптер эше, 
Хат та язмый бик күптән. 
 
Икенчесе Мәскәүләрдә, 
Марҗа килен янында. 
Хәбәр дә юк туйдан бирле, 
Ул бит белми барын да. 
 
Өченчесе чит илләргә, 
Китте заман үзгәргәч. 
Биш ел элек хәбәр салды, 
Син хат язып җибәргәч. 
 
Ялгыз ана бу дөньяда 
Кемнәр белер хәлеңне. 
Иң кечесе илтеп сатты 
Соңгы мамык шәлеңне. 
 
Балаларга мал булсын дип, 
Саттын йортың, нигезең. 
Әй, Ходаем, ник бирмәдең- 
Гомерләрнең тигезен. 
 
Зур шәһәрнең ачы җиле, 
Әйләнә дә, тулгана. 
Бу галәмдә япа-ялгыз... 
Басып тора бер ана...