Вил Усманов: “Күпләр мине Актанышка күченгән дип уйлады...”

Әллә бал суыдай тәмле төбәккә яшәргә үк күченгән инде, гаҗәпләнми дә мөмкин түгел дип, үзенә  шалтыраттым.

– Күпләр мине Актанышка күченгән дип уйлады да, бер сез генә түгел. Йомыш төшкән көннәр иде, республикабызның Беренче Президенты призларына көрәш ярышлары булып үтте. Мин бит Баулы районы командасының кураторы да әле, беренчедән көрәштә катнаштым, аннары концертлар да куйдым. Ә тренировка залына килгәндә, кайсы гына төбәккә тукталсам да, көнем шул спорт күнекмәләреннән башлана, күзәтеп барсагыз, беләсез.  Республика буйлап гел йөреп торыла, бүген дә менә Арчага юл тотыш. Педагогика көллияте студентларына Пушкин картасы нигезендә концерт куябыз. 

– Вил, тормышыңда күңелле генә яңалыклар булган дип ишеттем. Олы кызыңны кияүгә биргәнсез икән.
– Гөлгенәгә 30 яшь тирәсе, май аенда егете белән никахлаштылар. Икенче кызыбыз Гөлнар да аерым тора, фатиры бар. Хәзерге уңган яшьләр бит тормышка чыкканчы әти-әни җилкәсенә салынып ятмыйлар. Алар болай да йомырка эчендәге сары булып яшиләр. Без авылдан 15 яшь тулуга чыгып киттек тә, әти белән әнине ялгыш та борчымадык. Алар түзгән бит, телефон юк, айга бер кайтабыз, сирәк кенә хат яза идек. Хәзер ике мәртәбә шалтыратып, балалар телефонны алмасалар, тәмам паникага биреләбез.  

–  Хатыныгыз үз хезмәтендә эшләп йөриме? 
– Гөлфия укыта, әйе. Бергә тора башлавыбызга да 32 ел булды. Шушы вакыт эчендә төрлесен кичтек. Нишлисең, тормыш бер җайлы эздән генә бармый  ул. Ике арадагы мөнәсәбәтләргә килгәндә, булгалый, эт белән мәче кебек кайчак. Кайберәүләр кеше янында ал да гөл кебек сөйләшәләр, өйләренә барасың – үзенең бүлмәсе йортның бер ягында, хатыныкы икенче почмагында. Бер өйдә торып аерым яшиләр, тормышмыни бу? Үзенекен белмичә, борын төбендәгесен күрмичә кеше сөйләүчеләргә гел исем китә. Гөлфия минем гадәтемне белә, бәхәсләшәбезме, әрләшәбезме, минеке –  я бергә, я аерым! Без бер бүлмәдә яшибез, димәк барысы да яхшы! Мин бит үзем дә алтын кабыклы бүләк түгел әле.