Әниле балачагымны урлады, анысын кире кайтарып булмый...

Дөресрәге, икесе ике якка каерылганда әти мине әнигә бирмәгән. Апа әнидә калган, ә мин әти янында. Икесе дөнья бүлешкәндә нигә дип минем хакта уйламадылар икән? Әниле дусларыма карыйм да, йөрәгем авырта иде, ә үзем беркемгә дә сиздермим, имеш, миңа рәхәт, яхшы яшим. Ә күңелем тулы яшь...

Әнине кочаклыйсым, аңа иркәләнәсем, ул пешергәнне ашыйсым, әнине җитәкләп йөрисем килә иде. Әти дә кырыс булды, башымнан да сыйпый белмәде. Аңа эштән кайтуына ашарга пешкән, икенче көнгә чиста киеме әзер булсын иде. Ул кайткач, телевизордан мультфильм да карый алмадым.

Әкиятләр дә сөйләмәде ул миңа. Ярый инде, әби бар иде. Исән чагында ул да әтидән рәхәт күрмәде, гел әрли иде аны әти, гел битәрли иде. Ул үлгәч, өйгә үле тынлык килеп керде. Дөрес, әти хәмер эчмәде, тәмәке тартмады, ләкин үз эченә бикләнеп яшәде. Әнине сагынгандыр дип уйлыйм мин аны. Тик мин әнине җбик сагынсам да, әни белән күрештермәде, шуңа әле дә рәнҗим. 

Үзем егет булгач кына әнине, апаны эзләп таптым. Итәгенә утырып назланырга соң иде инде, ләкин яратуын тойдым, хәзер дә тоеп яшим. Әниле тормыш бик рәхәт бит ул! Әти мәрхүм инде, урыны оҗмахты булсын. Үпкәләремне йотып, мин аны барыбер кичердем. Ләкин әниле балачагымны урлады, анысын кире кайтарып булмый... 

Рөстәм Сибгатов,
Казан.