Балачак хатирәсе. Төнлә күрше бакчасыннан урланган алмалар иң тәмлесе иде

Әле кайчан гына – июль, августта – әти-әни бакчасында йөреп, “күңелең ни тели – шуны ашар чак” дип күңелемә теркәп куйган идем. Бу ялларда авылга кайткач, тагын шул турыда сөйләшеп алдык әле. “Бакчаны бер әйләнеп чыксаң, тамагың да туя, ашарга пешерергә дә кирәкми”, ди әни шаяртып. Гаҗәп бит, бәрәңгеләр, кишер-чөгендерләр алынган, алмалар да инде коелып бара, җиләк-җимеш тә беткән кебек үзе. Ләкин көзге чорда өлгерә торганнары өлгергән (пешкән, без әйтмешли). Әтинең ел дәвамында карап торган ике-өч төрле винограды дисеңме, әнинең җәй дәвамында үсәрләрме, юкмы икән дип борчылып кына каралган карбыз-кавыны дисеңме, соңгы елларда популярлашып киткән ремонтант дигән кура җиләге һәм виктория дисеңме – бар да бар (бу кайтуда тагын бераз утырттык әле үзләрен – җәй буена җиләк биреп торалар бит!). Җитмәсә, алмасы да бар әле, кыяр-помидорлар да шаулап үсеп утыра. Кызарып пешкән баланны да авызга кабып куясың...

Элегрәк елларда кичләрен бакча басулар бар иде, хәтерлисездер. Кич утырганда, клубтан кайтканда, берәресенең бакчасына кереп, алма басып чыга идек. Берничә алма алып чыгылгандыр инде, ләкин шул бакчага кереп, сакланып кына алма өзүләр, башка нигъмәтләр татып карау процессы үзе бер рәхәт мизгел иде. Бер караганда, шул ук җимешләр үзебезнең бакчаларда да үсә иде, югыйсә. Юк, күршенеке тәмлерәк, татлырак була иде. Хәзер андый бакча басулар калмагандыр инде ул. Хәер, кем белә.

...Чоры шундый. Яз, җәй көч түгеп үстергән нигъмәтләрнең уңышын җыяр чак җитте шул. Җыеп, урнаштырасын урнаштырып куяр чак. Һәм язга кадәр бер җәй эчендә үстерелгән, җыелган уңышны татыр чак җитә. Үзебезнең ризыкны, үзебезнең бакчада үзебез үстергән уңышны…