«Ул мине ташлап китмәсме?»

Илгизәр – акыллы егет. Аның яхшы эше, фатиры, дуслары бар. Ләкин бер нәрсә генә аңа тулы бәхет китерми – мәхәббәт. Ул беркайчан да чын мәхәббәт хисен татымаган. Сәбәбе дә гади генә: Илгизәр беркемгә дә ышанмый. Балачакта әти-әнисенең аерылышуы, беренче мәхәббәтенең хыянәт итүе – болар барысы да Илгизәрнең күңелендә тирән җәрәхәт калдырган. Шуңа күрә ул бөтен кешегә шик белән карый, үзенә якын килергә ирек бирми. Ул матур кызлар белән таныша, очраша, ләкин бу мөнәсәбәтләр озакка бармый. Илгизәр күңелен ачып салмый, үзенең чын хисләрен яшерә: «Әгәр мин аңа ышансам, аны яратсам, ул мине ташлап китмәсме?» Бу сорау аның күңелен һәрвакыт борчып тора.

Илгизәр психологка мөрәҗәгать итә. Озак кына вакытлар психолог белән аралашканнан соң аның күңелендә яңа өмет уяна. Ул үткәнне җибәрергә, үзен яратырга, кешеләргә ышанырга өйрәнә башлый. Илгизәр бер кафеда Алинә исемле кыз белән таныша. Алар үзара уртак тел табалар. Вакытлар узу белән Илгизәр Алинәгә ышана башлый. Ул аңа үзенең иң яшерен серләрен дә сөйли. Егет беренче тапкыр көчле мәхәббәт хисен кичерә. Бу хис аңа яңа тормыш башларга көч бирә. 
Тормыш дәвам итә, анда яңа мәхәббәткә һәрвакыт урын бар. Иң мөһиме – өметне өзмәскә һәм яратырга әзер булырга.