...Чынлыкта ни булганын хәзер беркем әйтә алмый инде...Шул хәерсез матайны өстерәп барганда бер егет сораган бит әле аннан, син моны хуҗаның рөхсәте белән алдыңмы соң, дигән. “Сорадым, сорадым...”, дип мыгырдаган Илсаф, башын да күтәрмәгән. Шуннан ерак юлга чыккан...Ә авылның бер ире, йомыш башкарып, шул тирәдән узган. Борылып кайтканда да шунда иде, ә менә янә ул турыдан узганда полицияләр җыелган – малай бер якта, матае әллә кайда ята иде, дигән. Мәхәббәт утында янган йөрәген басар өчен ватык, йөрергә ярамаган матай белән куркыныч юлга кузгалганын егет аңладымы икән ул мәлдә?! Әллә күрәчәге ашкындырганмы? Күргән төшен нигә һаман кабатлады икән, балакай?
Яшеренеп чыгып китмәгән булса аны билгеле туктатырлар, матаеннан очыртып төшерерләр иде дә бит...Юк шул, күрми, сизми калдылар...Фаразлар буенча, егетне авыр йөк машинасы бәргәндер, диләр. Матае 100 метрдан да артык очмас иде...Үзе нык имгәнгән Илсаф: башы ярылган, аягы өзелгән... Ярдәм күрсәтәсе урында качып киткән ул машина! Полициягә узгынчы машиналар хәбәр иткәннәр. Ә алар кирәкле кәгазьләрне тутырганнар да егетне Казанга, мәетлеккә озатканнар. Соңыннан кесә телефоныныннан кайбер саннарга шалтыратканнар...
Яман хәбәр тиз тарала – кояш чыкканда, Илсафның үлемен әнисеннән кала бөтен кеше белеп бетергән иде инде. Яман хәбәрне беркем әйтә алмады. Нуриягә күрсәтмичә генә елаштылар. Сизенде ул, ни булды дип аптыратты һәм җавап булмагач йөрәгем авырта дип кереп ятты. Надиягә авыр эш кушылды - син әйт инде, диделәр. Табибәне чакырткач кына әйтте ул бу хәбәрне. Бармагын мыек итеп ясады да, күзләрен йомып Илсаф үлгән, диде. Шул мизгелдә үк аңсызланып гөрселдәп егылды Нурия. Аны да үлде дип белделәр...Көчкә ипләнде дә акырып, чәчләрен йолкып елый башлады. Тыя алмадылар.
Укол кадаганда, биш кеше тотып торды. Моргтан баланың гәүдәсен алып кайткач ярты авыл һушсыз калды. Җирләгәндә халык бик-бик күп булды. Укыган урыныннан кайткан иптәшләре еладылар! Директор сөйләде. “Бик әйбәт егет иде...Сүз тыңлады, каршы әрепләшмәде...Биргән биремне ялт итеп, тиз генә эшләп куя иде. Аш-су остасы булырга кулы гына түгел, күңеле дә килгән!” – диде. Бәхетсез булып туган бала икән диеште халык...Надия үзенә әзерләгән кәфенлекләрен егетне “киендерергә” бирде. Кара көзнең салкын көнендә Илсафны суык кабергә илтеп салдылар...Гәүдәмне көчле итәм, мускулларымны спортчыларныкы сыман ясыйм дип гел шөгыльләнә торгач беләкләре хәйран ныгыган иде инде. Шул матур гәүдәсе белән җир астына кереп ятты. Йөргән кызы килдеме, юкмы, аңламадылар. Кеше күп иде...Әллә белми дә калгандыр, авыл ерак бит.
Нурияне көн саен Надия үзенә чакырып кертә. Өйдә утырса акылдан язар дип курка, ә болай үзенчә сөйләшә ул. Аңламаганны язышып аңлашалар. Бергә узар инде гомерләре...
Кемдер хәлен сораса Нурия әллә нинди йөрәк авазлары чыгарып елый...
- А-а...А-аа! – дип иңри, куллары белән хәрәкәтләр ясый.“Улым булмагач монда кызык түгел хәзер!” – дип аңлата. Тәрәзәгә карап ымлый, ә аннан зират күренеп тора... Надия Илсафка чардуган ясатты, таш яздырды. Анысына Нурия белән бергә бардылар. “Иң матурын куйсыннар!”- диде Ана. Озакламый Илсафның соңгы пенсиясен алып киләчәкләр. Менә шунда, тамагыннан чыккан тавыш белән тагын бер илереп елаячак инде бичара Ана...Ичмаса, хәсрәтен аңлатып такмаклап еларга теле дә юк...
Фәридә Ибраһим.
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар