Əнвәр Нургалиев: «Сишәмбе – бер кызны, чәршәмбе – икенчесен озаттым, ә пәнҗешәмбе озатканына өйләндем»

Аны күрдем дә, шул ук секундта хатыным буласын аңладым. Ирина белән танышканда дустым белән идем. Танышудан соң аннан: “Безнең балалар Ирина кебек кечкенә буйлы булырмы, әллә миңа охшармы?” – дип сорап куйдым.

Ирина белән дүшәмбе танышкан булсак, тәүге свиданиены пәнҗешәмбегә генә билгеләдем. Нигә икәнен еллар үткәч сөйләдем: сишәмбе көнне бер кызны, чәршәмбе икенчесен озатасы бар иде. Ə менә пәнҗешәмбе Ирина янына озын кызыл роза тотып килдем дә, шуннан соң аерылышмадык. Биш ел очрашып йөргәннән соң, өйләнештек.

Бер уйласаң, биш ел очрашу бик озак кебек. Əмма бер-береңне вакыт белән сынап карау кирәк. Яшьләргә дә шуны киңәш итәр идем. Өйләнүгә җиңел генә карарга кирәкми. Барлыкка килгән гаиләләр таркалмасын иде. Аерылышу – матур күренеш түгел: кеше язмышы бозыла, әти-әниләр өчен зур стресс һ.б...”