Һәлак булган балаларга: "Иң авыры әти-әниеңә, син кайтмагач бүген өеңә..."

Менә ничә көн инде 175 мәктәптә булган хәлләр күз алдыннан китми. Матур, җылы көннәрнең ямен җибәргән, йөрәкләрне тетрәндергән бу вакыйга беркемне дә битараф калдырмагандыр. Үзебезнең дә балалар, оныклар бар. Алар өчен борчылып яшибез. Инде башка мондый хәлләр булмасын иде. Юлларында начар кешеләр очрамасын иде. Аяныч хәл аркасында гомерләре өзелгән балаларның әти-әниләренә сабырлык бирсен Аллаhы тәгалә!
. . .
Казан өстен бүген кайгы япты,
Кояш нуры үтеп кермәслек.
Кеше ышанмаслык авыр хәлләр,
Ачы кайгы, адәм түзмәслек.

Баш җитәрлек мени бу хәлләргә,
Әле ишеткәндә йөрәк җу итә.
Бу вәкшилек, бу ерткычлык,
Күз алдыннан китми, югыйсә.

Кемнәрнеңдер газизе бит алар,
Күз карасы, бердәнберләре.
Җил-яңгырдан саклап үстергән,
Нарасые, кадерлеләре.

Бусагадан атлап кермәс инде,
Мин кайттым дип бүтән ул дәшмәс,
Бүген нинди билге алганын,
Мин сорамам хәзер, ул әйтмәс.

Кайтып бүлмәсендә дәресен,
Ул хәзерләп бүтән утырмас?
Җайлап кына уку әсбапләрын,
Сумкасына башка тутырмас.

Әни! Тышта җылы, бераз гына,
Уйнап керим әле диеп сорамас.
Чыгып киткәч, нидер калган, диеп
Өч-дүрт тапкыр өйне урамас.

Аның тавышы башка ишетелмәс,
Аның кулы иңгә сарылмас.
Аның кебек беркем шаяртып,
Юри упкәләшкәнгә салынмас.

Йоклаганда өшемәсен -дип,
Кем өстенә юрган ябармын?
Сумкаң асып, ишекләрне ачып,
Кемне хәзер озатып калырмын?

Сез укыган мәктәп көндәгечә,
Бала тавышына кумелер.
Синең парта, синең урын гына,
Син килмәгәч хәзер буш булыр.

Укытучың керер классыңа,
Сез утырган якка куз салыр.
Җурналында сезнең фамилияне,
Кургән саен туктап тын калыр.

Куңеле белән,ул да көтәдер,
Менә китер - ишек ачылып.
Соңга калдык, рөхсәтме ?.диеп,
Сез керерсез кебек атылып.

Дәрес беткәч балаларда кайтыр,
Өйләренә сөенә, сөенә.
Иң авыры әти-әниеңә,
Син кайтмагач буген өеңә.

Җ. Шакиров .15.05.21.