Вәсимә әби: "Немец солдаты мине типкәли-типкәли кыйнады..."

Бүгенге көндә Балтач районының Курамьял авылында гомер итүче Васимә әби Гатиятуллина әнә шул дәхшәтле сугышны үз күзе белән күргән, чолганышта калып, балачагының бер өлешен немец солдатлары арасында үткәргән. Хәтереннән бер генә мизгеле дә җуелмаган — ачлыгы, авырлыгы да, куркуы да, әҗәл белән күзгә-күз очрашкан мизгелләре дә. 

— Аркамда дошман итегенең эзе бар... Гомере буе бетмәде. Бик авыр елларның истәлеге ул, аркамны юган саен исемә төшерәм, бәгыремә үк уелган. Әти белән әни өйләнешкәч, Әтнә районының Кышлау авылында торганнар, мин шунда 1933 елны туганмын. 1937 елда алар ике баланы күтәреп, вербовкаланып, Снежное шәһәренә эшкә чыгып киткәннәр. Әти шахтада эшләде, әни өйдә, безне карады. Аннары тагын ике бала тапты. Безгә 3 бүлмәле фатир бирделәр. Әйбәт кенә яшәгәндә, әнинең төн уртасында: “Торыгыз, балалар! Сугыш башланган. Киевка кадәр килеп җиткәннәр инде. Утка коендырганнар...” — дигән сүзе хәтеремдә. Әтине сугышка алмадылар. Белмим, авырып торгандырмы, 1943 елны үлде дә ул. Соңрак тегермәнче булып эшләгән иде, бәлки шуның да зыяны тигәндер. Сугыш елларында бик авыр булды безгә, дошман күзенә карап яшәүләре бигерәк тә... — дип сөйли Вәсимә әби. 

1941 елның 31 октябре. Снежное шәһәренең фашистлар кулына төшкән көн. Оккупацияләнеп, ягъни чолганышта калып яшәлгән вакыт ике елга, төгәлрәге 22 айга сузыла. Ниләр генә кичерми шәһәр халкы. Немец солдатлары өйләреннән куып чыгаргач, алар подвалларда, сайрайларда яшәргә, хәтта землянка казырга мәҗбүр булалар. Вәсимә әби шул хәлләрнең тере шаһиты.