Әти-әнинең бер гадәте бар. Алар күпчелек вакыйгаларны видеотасмаларга яздырып, фотога төшереп, истәлеккә калдыра. Мине генә түгел, ә башка туганнарым, икетуган апа-абыйларныкын да саклыйлар. Икетуган апаларым, иҗат юлыннан китмәсә дә, түгәрәкләргә йөрде, 90нчы елларда Чаллыда бик популяр булган “Айгөл” ансамбленә чыгыш ясады. Шулар ниндидер бәйгедә катнашканда, аларны карарга без дә барганбыз. Конкурста чыгышлар беткәч, алып баручы тамашачыларга мөрәҗәгать итеп, сәхнәгә чыгып җырларга теләүче юкмы, дип сорагач сәхнәгә чыгып киткәнмен. Зур сәхнәгә беренче менүем шул рәвешле булган. Аны бик яхшы хәтерләмим дә. Әмма миңа бик охшаган.
– Мәктәптән соң КамПИга укырга кергәнсез. Ни сәбәпле техник югары уку йортын сайларга булдың?
– Тормышым бик кызыклы. Минем бер нәрсә дә кешечә түгел. Гадәттә, кеше мәктәпне тәмамлагач, уку йортына керә, белем ала, диплом алып чыга. Минем алай булмады. 10-11 сыйныфларда “Мизгел” җыр театрында актив эшли башладым. Төрле илләрдәге фестивальләргә йөри идек. 11 сыйныфтан соң “Мизгел”не ташлап, Казанга китәргәме, әллә инде Чаллыда калып, иҗат белән бәйләнмәгән уку йортында белем алыргамы дигән сайлау алдында калдым. Чөнки Чаллыда иҗат буенча белем бирә торган югары уку йорты юк. “Мизгел”дә чыгыш ясауны туктатмаска булдым. Казанга да укырга керәсе килгән иде. Казан, студент тормышы үзенә башка төрле бит инде ул. Бу теләк минем күңелемдә калды. Ике ел мин “КамПИ”да укыдым. Беренче курстан соң тагын БДИ бирдем һәм Чаллыда ике курс укыганнан соң, Казан дәүләт Педагогика университетының музыка факультетына укырга кердем. Бер ел Миңгол Галиевта белем алдым. Студент буларак Казан тормышы минем бер елга сузылды һәм шуннан соң мин Америкага киттем. Шул рәвешле уку процессым 1,5 елга тукталып торды.
Әмма аннан КамПИда укуны яңарттым. Мәдәният һәм сәнгать институтында да, Венера Ганиева классында укыдым.
– Венера Ганиевада уку җиңел түгел, диләр...
– Кем өчендер җиңел түгелдер. Ул һәрбер укучысына үз ачкычын эзли. Мине ачуланганы булмады. Барысына да балаларына караган кебек карый. Берәр нинди авырлык туса, Венера Әхәтовнага теләсә кайсы вакытта шалтыратырга була.
Һәр укучысына ул: “Сез булачак йолдызлар, бу образга сез туры килергә тиеш”, – дигән киңәшен бирә. Аны беркайчан да арыган кыяфәттә, таралмаган чәч белән күргәнем юк. Үзе ул һәрвакыт “йолдыз” булып кала белә.
– Америкада яшәдем, дидең. Барысын да ташлап, ничек анда китәргә батырчылык иттең?
– Ул вакытта студентлар арасында бу бик популяр булды. Студентлар өч-дүрт айга укырга, эшләргә китә иде. Ә миңа ул вакыт кына җитмәде һәм мин озаккарак калырга булдым. Әйтәм бит, бар нәрсә дә минем кешечә түгел. Ел ярым тирәсе Америкада яшәдем, эшләдем, тел өйрәндем, төрле штатлар буенча сәяхәт иттек.
Андагы тормыш белән, бездәгесен бөтенләй дә чагыштырып булмый. Мисал өчен, кайбер гаиләләрдә, әби-бабай оныклары белән торырга кала икән, аның өчен балалары аларга акча түли.
Уку процессында да, Америка университетларында төрле партияләр, үзләренең “дәүләтләрен” булдыра. Студентларны яшьтән үк сәяси тормышка әзерли.
Америкада калу теләгем дә бар иде, әмма җирле халыкны, менталитетны яхшырак белә башлаганнан соң, ул теләк юкка чыкты. Анда капитализм, барысы да акчага корылган. Аларда беренче урында акча тора. Күпмедер дәрәҗәдә, бәлки бу дөрестәдер. Әмма ул безнең өчен мөһим булган кыйммәтләрне юкка чыгара торган әйбер. Мин боларны кабул итә алмадым.
Лилия ЛОКМАНОВА.
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар