Үзем белән күптән түгел булган вакыйга хакында язардан алда университетта укыган төркемдәшем исемә төште.
Скопировать ссылку
Үзем белән күптән түгел булган вакыйга хакында язардан алда университетта укыган төркемдәшем исемә төште.
Диплом алгач күп тә үтми ул кияүгә чыкты. Мин балалар бакчасына психолог булып урнашсам, ул киләчәген университет белән бәйләде. Кафедрада калды, лекцияләр укый башлады. Ире командировкага киткән чакта мин аңа кунакка бара идем.
“Беләсеңме, мин бит авырлы. Инде 3 ай (3 ел диярсең! – Авт.) балага узалмагач, Илдар белән бик куркуга төштек. Инде хәзер менә күз тидерергә куркам. Шуңа мәчеткә бардым. Бер хәзрәткә. Ул мине өшкерде...”
Мин ни дәшәргә белмичә утырам. Гомумән мин үзем авыл томанасы, ахирәтем исә шәһәрдән иде. Шәһәр студентларын аптыратам димә, алар университетта да суда йөзгән балыкны хәтерләтә. Шулай да шәһәр кызы Лариса өшкерү (русча сөйләшсә дә “өшкерү”не татарчалап әйтә иде) дигән сүзне белә, мәгънәсен аңлый булып чыкты.
Лариса мулла абзыйга барганнан соң үзен күпкә рәхәтрәк, җиңелрәк хис итүен сөйләде. Мин исә скептикларча караш белән ышанмыйча тыңлап утырдым.
Мин картәниләрсез үскәч, гаиләдә сихер, өшкерү, бозым, күрәзәчегә бару кебек төшенчәләр булмады. Чынлап та. Төрле чаклар була иде, ләкин безнең гаиләгә “эх, фәләннең генә күзе тиде, сихерләделәр, күрәзәчегә барыйк әле, кәрт салдырыйк әле” – кебек сүзләр бөтенләй ят иде. Гәрчә алар турында билгеле булса да.
Еллар үтте. Мин дә кияүгә чыктым. Гаиләбездә кайгы димәсәм дә, күңелсез хәл булды. Ни сәбәпледер, бик иртә теле ачылган кызыбыз тотлыга башлады.
Мин инде заманча кеше буларак, интернетны озак өйрәнеп, кызымны неврологка алып бардым. Ул дәвалау курсы язды. Кушылган барлык даруларны эчтек, шәһәребездә заиколог дигән белгеч таптым. Шуңа йөри башладык. Әмма алга китеш әллә ни сизелмәде. Сүз запасы зур булса да, тотлыгудан оялып, кызыбыз сөйләшми иде диярлек. Нишләргә дә белмичә, ирем белән икебез депрессиягә бирелдек.
Я ярый. Гөлнара исемле ханым безне җәйге кухня кебек бер бинага алып керде. Өстәл тирәли утырыштык. Кызыбыз да безнең белән. Хатын бармак саен кигән балдакларын салды, оста шулер сыман кәртләрне “тасовать” итә башлады. Беравык туктап, кызыбыз белән сөйләшергә теләде. Исемен сорашты. Тагы нидер дәште. Кызыбыз ләм-мим. “Не разговаривает что ли?” – ди. Ирем белән кулбаш сикерттек. Хатын кәрт сала башлады. “У вас же двое детей, да?”– ди бу. Мин юк димен инде. “Ну не знаю, вот же я двоих вижу тут”, – ди...
“И давно молчит у вас дочка, сколько ей лет?” – ди. Мин кызымның тотлыга башлаган вакытын һәм яшен әйттем. “Блин, и ведь не скажешь что молчит... все понимает, да? Ну я тут прививку вижу, всему виной – прививка!” – ди Гөлнара, кулларын бутый-бутый.
“Блин” сүзен ишеткәч, иремә күз салдым. Җиңелчә чыраен сытып алды ул, сиздермичәрәк кенә. Мин инде ролемне ахыргача лаеклы уйнарга кирәк дигән максат куйдым. Гөлнараны тыныч кына тыңлый бирдем.
Кызымның тамак төпләрен, муеннарын тотып-тотып карады, теле астындагы “уздечкасын”а да күз салды.
“Нет, нет, вряд ли будет говорить, поздно, слишком поздно уже”, – дип күңелле тон белән сүзен дәвам итте Гөлнара.
10 минуттан соң чыкты, махсус (русча әйткәндә “заговоренный”) тоз бирде. Аны ничек кулланырга икәнлеген аңлатты, 0,5 л шешәгә тутырылган су бирде. Аны сәгатьләп-көнләп эчерергә кушты.
“Если все это поможет, приходите через 2 недели. Если не поможет, я тут бессильна”, – диде Гөлнара.
Дәшми-тынмый машинага утырып кайтып киттек. Әлбәттә, башта өметләнеп барган ирем дә карашын үзгәртте, шулай да, кушылган барлык манипуляцияләрне (биремнәрне) башкардык. Әлбәттә, Гөлнарага тагы бару уебызда юк иде.
Сүз уңаеннан, прививкаларга каршы кампаниягә ияреп, мин кызыма роддомдагы “бцж”дан башка бер прививка да ясатмаган идем. Әлбәттә, ирем белән шушы бердәнбер кызыбыз гына бар. Ягъни, кәрт салучы хатынның бер генә сүзе дә рас килмәде...
Декреттан соң эштән үз теләгем белән киткән булсам да, яхшы танышымның тәкъдимен кире кага алмадым һәм балалар реабилитация үзәгенә психолог булып урнаштым. Андагы авыру балаларга карап, кызым өчен бераз тынычландым. Бар да ул кадәр куркыныч түгел кебек тоелды... Көчле логопед та таптык. Акрын гына булса да, тотлыгуы кими төште кебек.
Сүз ахырында...
Шушы көннәрдә күптән аралашкан юк дип ахирәтем Ларисага шалтыратып алдым. Ул психология буенча кандидат диссертациясен яклады быел. Хәл-әхвәл сораштым. Лариса чак-чак еламый гына: коронавирус йоктырган булган икән. Инде терелсә дә, җәен отпускка да, “удаленка”га да җибәрмәгән җитәкчелеген сүкте. “Какая-то черная полоса прямо пошла, не знаю что делать. Сглазили меня. Завидуют мне на работе две бабы”, – ди ахирәтем. “Чему завидуют-то? Ипотеке в 35 тысяч? Или машине в кредит, которая стоит больше миллиона?” – димен ачуым килгәнне сиздермәскә тырышып. “Не знаю, но завидуют. Вот выздоровею, обязательно өшкертергә схожу...” – диде Лариса һәм сүзен тагы дәвам итте...
Комментарийлар