15 яшемдә буйга уздым, табаргамы, әллә юкмы?

...15 яшемдә егетем белән таныштым, аннан башка миңа беркем дә кирәк түгел иде. Яшь аермасы сигез ел булу да куркытмады. Әти-әнисе хәлле кешеләр. Мине бүләкләргә коендырды. Хәтта әти-әнием дә онытылды, көннәрен дә, төннәрен дә аның белән үткәрдем. Уку турында уйламадым да. Бернидә гамем юк. Бары ул гына янымда булсын. Аның яратуын тою мине күкләргә алып менде. 

Ләкин чын дөреслектән качып булмый икән шул. Дәресләргә йөрмәвемне әни белеп алды. Тавыш-гауга, әрләүләр башланды. Егетем белән дә проблемалар барлыкка килде. Миңа аның рөхсәтеннән башка бер кеше белән дә сөйләшергә рөхсәт ителмәде. Бу бер елга якын дәвам итте, ул миңа гел басым ясап торды. “Бала-чага бит әле син, бөтен тормышың алда, бу егеттән ваз кич”, –диде үземнән 10 яшькә өлкән икетуган апам. Эх, тыңлыйсы калган да бит. Әмма юләр булганмын, җәберләгән саен, һаман аны кичерә килдем. Күңел төшенкелегенә бирелдем һәм ахыр чиктә: “Мин синнән туйдым”, – диде дә егетем хушлашып китеп барды. 

Беркөнне иртән күңелем болгана башлады, моны гриппка сылтадым. Табиб исә моның чир түгеллеген аңлатты. Аның сүзләре әле дә колагымда яңгырый: “Балам, әти-әниең кая караган соң синең? 15 яшь кенә бит әле сиңа, ике айлык көмәнең бар. Нишләргә җыенасың?” Олы яшьтәге гинеколог апа минем кебекләрне күп күргән, күрәсең. 

– Егетем өчен яшәдем, миңа беркем дә кирәк түгел иде. Ә соңрак ул мине ташлады, курчак булганмын, – дидем дә елый башладым. Әниемне поликлиникага чакырттылар, табиб аңа ничек бар шуны аңлатты. Шул вакыт аралыгында ниләр генә уйламадым. Абортка барсам? 
Өебезгә кайту юлында әни дә, мин дә дәшмәдем. Икебезнең дә күзләре елаудан шешенеп беткән иде. Алга таба нишләргә белмим. Әти белсә... 

Нәрсә көтә мине? Нишләргә? Башка кызлар өчен минем белән булган хәл гыйбрәт булсын, баш-аягыгыз белән хисләргә чумып, һәр әйткән сүзгә ышанмагыз. Ахыргы нәтиҗә турында уйлагыз. 

Исемем редакция өчен генә.
Фото: https://www.freepik.com/