Кызым беренче мәхәббәтемнең улы белән очраша...

Яшь чагымда үзебезнең урамнан Әминә белән очрашып йөрдек. Ул миңа үлеп гашыйк иде. Хәер, авылда миңа гашыйк булмаган кыз бар иде микән? Шулай да Әминә барысыннан да җитезрәк булды.

Армиягә киткәч, Әминә хатлар яза башлады. Ә мин ул хатларны җавапсыз калдырдым, әллә нигә язасым килмәде. Мөгаен, мин аны яратмаганмындыр. Армиядән кайткач, бөтенләй читләштем аннан. Ул ни булганын сорап өйгә үк килде, мин аны куып җибәрдем. “Башка егет тап, бәхетле бул!” – дидем. Әминә үксеп елап кайтып китте...

Еллар үтте. Мин өйләндем. Әминә дә кияүгә чыкты. Дөресен генә әйткәндә, мин аның тормышы белән беркайчан да кызыксынмадым. Кемгә чыгуы, кайда яшәве дә кызык түгел иде миңа.

Дөнья түгәрәк дигәннәре дөрес икән. Кызым үсеп җитте. Динар исемле егете барлыгын белдек. Ә беркөнне кызым: “Әти, бер кызык әйбер әйтимме? Динар авылдашың Әминә апаның улы икән!” – димәсенме?! Әллә нишләп киттем. Тик берни дә сиздермәдем. Яхшыга юрадым.  

Ләкин яшьләр берничә ай матур гына йөрделәр дә, аерылыштылар. Ул көнне кызым өйгә кайтты да бүлмәсенә кереп бикләнде. Елый да елый. Динар араларны өзгән икән. Менә хикмәт! Теге чактагы Әминәнең күз яшьләре әйләнеп кайтты түгелме соң?

Әле дә ярый кызымның депрессиясе озакка бармады. Тиз онытты Динарны, Ходайга шөкер.