78 яшьлек Сания әби: «Кая куярга белмичә, терекөмешне йоттым»

Без, карчыклар, авыр­маган чакта балачакны искә төшерәбез инде. Мин 1937 елда туганмын. Миннән алда өч бала, миннән соң тагын икәү туган. Без Казанның Киров районында Мөхәммәтшин урамында ишегалдында өч гаилә булып яшәдек. 1901 елгы әтием Гариф Измайлов белән 1931 елгы абыем Илдус дары заводында эшләделәр. Миннән олырак апам авылга укытучы булып китте, Аллаһка шөкер, бүген дә исән. Сеңлем Фәүзия дә исән, көн саен килеп, миңа булыша, Аллаһ ярдәменнән ташламасын аны.

Сугыш чоры бик авыр булды инде. Әти эштә. Тревогалар булса, әни, безне җыеп, төенчек күтәреп, урманга таба чыгып китә иде. Шөкер, сугыш бетте, кара пәрдәләр алып ташланды. Балачакта бик еш авырый идем. Градусникны култык астына куеп, онытылып китеп, аны төшереп җибәрдем. Пыяла кисәкләрен чыгарып ташладым, ә терекөмешләре тәгәрәшеп йөри идәндә. Әйтергә куркам. Кәгазь кисәге алып, терекөмешләрне җыеп, йотып җибәрдем. Шуннан бик каты авырый башладым. Рентгенда да карадылар, анда бер кечкенә тап күргәннәр. «Туберкулез» дип язганнар, ул туберкулез түгел, терекөмеш булган инде. Балагыз бүген үлә дип, табиб дару да бирмичә китте.

Әни мәрхүмә мине үлә, дип туктап калмады, каяндыр карбыз алып кайтты. Шуны кечкенә кисәкләргә бүлеп, авызга көчләп каптырды. Көннәрдән бер көнне ипинең катысын суга манып, ими суырган шикелле суырып бетердем. Күршебездәге Маһира апа мәрхүмә сөт керткәч (аларның сыеры бар иде), аны да ипи белән ашап бетердем.
6-7 яшемдә булгандыр, караватка тотынып йөри башладым. Күпме вакыт узгандыр, уң кулымның чугы шешеп, бик каты сызлады. Әни нәрсә генә сөртмәде, аннан шеш үзе тишелеп акты. Терекөмеш булгандыр инде.