Янгын: инвалид балалы гаилә урамда басып калган

Бүген алар гаилә башлыгының әнисе йортына сыенганнар, әмма 23 ел буена яшәлгән үз йортларын юксыналар. 
– 23 елдан бирле шул түшәм белән яшәдек. Булганын югалтыр өчен бер секунд вакыт җитте. Тарттырылган түшәмгә ясалган кечкенә лампочкадан кыска ялганыш аркасында ут чыккан. Әле ярый ирем белән икебез дә өйдә идек. Мин аш-су бүлмәсендә, Ринат ишегалдында. Берзаман кичке сәгать алтылар тирәсендә борыныма төтен исе килеп бәрелде, кемдер мунча ягып җибәрде дип уйлыйм бит әле. Төтен исә көчәя төшкәч, залга, аннан йокы бүлмәсенә үтсәм, ни күрим –  түшәм инде дөрләп яна! Минем күз алдында, ялкын диванга да килеп төште. Шул арада ишегалдыннан Ринат йөгереп керде, мин аңа авыз ачып сүз әйтергә дә өлгермәдем, йокы бүлмәсенең ишеген ябып та куйды. Ләкин түзәрек булмаган бер төрле әшәке ис бөтен бүлмәләргә дә таралып өлгергән иде. Өй эче кызып, һәр бүлмәдәге тарттырылган түшәмнәр агып төште, йокы бүлмәсендәге ишекнең пыяласы шартлап ярылды, – ди Роза ханым. 

Менә шул чакны һава килеп керү сәбәпле, кабат ялкын күтәрелә. Бәхеткә, янгын сүндерүчеләр бик тиз килеп җитәләр. Ялкын телләре тиз йөгәнләнә, ә менә өйдәге бар нәрсә яраксызга чыга: киемнәр дә, җиһазлар да. 
– Мин ишегалдында чагында Ринат, җаны түзмичә, кире төтенләп янган өй эченә кереп киткән. Күрми дә калганмын. Берзаман тәрәзәдән сикереп төште, шаккаттым. Тын юллары пешкән, битләре янган... Хастаханәгә чак алып барып җиткерделәр, әле берничә көн  реанимациядә ятты ул. Хәзер аякка басты инде, шөкер, эшли, – ди әңгәмәдәшем. – Дөньяда изге кешеләр күп икән. Кемнәр генә ярдәм кулы сузмадылар безгә, вагоны белән кием китерделәр, азык-төлек, ишекләр... Әкренләп кенә йортны төзекләндерергә дә керештек. Ялкыннан бит аның диварлары белән түбәсе генә имин калган иде. Бәлки көзләргә таба күчәрбез дә, – ди Роза ханым.

Бу йортны, дөресрәге ике фатирлы йортның бер ягын аларга кайчандыр совхоз биргән була. Ул чакны да стенасы белән түбәсе генә сөендергән йортларын иде төзекләндереп, матурайтып бетергәч кенә кабаттан сынау алдында калганнар. Бу гаилә тумыштан инвалид бала да үстерә. 
– Икенче балам – Инсаф алты ай ярымлык кына булып туган иде. Табиблар аны аппарат астына салгач, күзләре ачык калган, яктыртып торган лампа күзләренең челтәр катлавын «яндырганнар» иде. Балабыз табиблар гаебе белән генә сукыраеп калды. Ул бүген 19 яшендә, Түбән Кама медицина көллиятендә массажистлыкка укый. Үзе бик башлы, күп белә. Брайль ысулы ярдәмендә укырга, язарга өйрәнде. Компьютерда фантастик китаплар яза. Янгын чыккан көнне ул укуда иде. Без аңа бу коточкыч хәбәрне бер атнадан соң гына әйттек. Бик авыр кабул итте, елады. Елама, улым, әтиең исән-сау бит, бу хәсрәтне җиңәрбез, дидем. Мин әни сизендем бит, ди. Олы улыбыз Казанда  яши, гаиләле. Бу сынауны бергәләп кичәрбез, – ди Роза.