Римма Никитина: “Булмас... Тагын кайтып булмас”, – дигән иде, сизенгән күрәсең...»

Җырчының тормышын, сер түгел, көн дә күзәтәбез. Булырмы, булмасмы, дибез. Ләкин булмаган икән...

Тик булмау төшенчәсе бу юлысы егетенә бәйле түгел. Римма әлегә Мәскәүдә, съемкаларда, сер итеп кенә әйтәбез – егете дә үз янында, янәшәсендә. Римманы бер адым да яныннан җибәрәсе килмәвен дә аңлыйбыз. Бер яктан мәхәббәт ныгытып бәйләсә, икенче яктан Римманың борчулы көннәре  - дусты, авылдашы, күршесе махсус хәрби операциядә һәлак булган. 
– Алексей Токинов – күрше егете, игезәгем Тимофейның иң якын дусты иде. Бергә уйнап үстек. Әй, кызык малай иде үскәндә, егет булып җиткәч тә, ачык күңелле булып калды. Ике тапкыр ялга кайтып китте. Мобилизациянең беренче көннәреннән үк алгы сызыкка керде. Өченче тапкыр ялга кайтуында урамнан ук шар ярып көлеп килеп керде. Хәтеремдә, мин идән юа идем. “Римма, нихәл син? Кайттым мин!”– дип мине кочаклап, зыр-зыр әйләндерде. “Булмас... Тагын кайтып булмас”, – дигән иде, сизенгән күрәсең. 2024 елның маеннан бирле хәбәре юк иде, табылган, мәетен алып кайтып җирләделәр менә. Мин Мәскәүдә калдым, кайта алмадым. Кайтуга каберенә барачакбыз, илебез иминлеге өчен гомерен корбан иткән егетләребез өчен догада, булыйк, – диде ул. 

Мәктәпне тәмамлагач та зур хыяллар белән тормыш көтәргә керешкән Алексейның урыны оҗмахта булсын.

Ә Риммадан күңелле яңалыклар көтәбез! Җырчы ышандырып әйтте, тиздән, диде. Димәк, бик тиздән. Укырга: «Мин сине шундый озак көттем, дидем...»: Римма Никитина серле егетен каршы алган